Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που τις ζεις χωρίς να τους δίνεις σημασία.
Τις θεωρείς δεδομένες. Σαν κάτι που θα υπάρχει για πάντα.
Ένα τραπέζι στρωμένο.
Φωνές στο σπίτι.
Μια μάνα που τρέχει.
Ένας πατέρας που γελάει.
Ένα «Χριστός Ανέστη» που ακούγεται δυνατό… γιατί το λένε όλοι μαζί.
Τότε δεν το ήξερες.
Δεν ήξερες ότι αυτό ήταν το ωραιότερο Πάσχα της ζωής σου.
Όχι γιατί ήταν τέλειο.
Αλλά γιατί ήταν ολόκληρο.
Γιατί δεν έλειπε κανείς.
⸻
Μεγαλώνοντας, αλλάζουν όλα χωρίς να το καταλάβεις.
Οι καρέκλες αρχίζουν και αδειάζουν.
Κάποιοι λείπουν «για λίγο»… και τελικά δεν ξαναγυρίζουν.
Άλλοι απομακρύνονται.
Άλλοι χάνονται μέσα στον χρόνο, στις αποστάσεις, στις ζωές.
Και ξαφνικά, το Πάσχα δεν είναι ίδιο.
Το τραπέζι μπορεί να είναι γεμάτο φαγητά,
αλλά κάτι λείπει.
Και αυτό το «κάτι» δεν αγοράζεται, δεν αντικαθίσταται, δεν επιστρέφει.
⸻
Τότε δεν το ήξερες…
Τώρα το ξέρεις.
Ξέρεις ότι η αξία δεν ήταν στο αρνί,
ούτε στο κρασί,
ούτε στη γιορτή.
Ήταν στους ανθρώπους.
Σε εκείνους που κάθονταν δίπλα σου χωρίς να το σκέφτονται.
Σε εκείνους που νόμιζες ότι θα είναι πάντα εκεί.
⸻
Και κάθε χρόνο που περνάει,
το Πάσχα γίνεται κάτι παραπάνω από γιορτή.
Γίνεται υπενθύμιση.
Ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Ότι οι στιγμές δεν επαναλαμβάνονται.
Ότι το «μαζί» είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο.
⸻
Το ωραιότερο Πάσχα, τελικά,
ήταν τότε που δεν έλειπε κανείς.
Απλά…
τότε δεν το ήξερες.
