Το καλοκαίρι δεν έχει φτάσει ακόμη στην κορύφωσή του και όμως το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας δείχνει ήδη να δουλεύει στα όριά του.
Το «Ελ. Βενιζέλος» έχει μπει σε μια περίοδο ασφυκτικής πίεσης, με τις καθυστερήσεις να πολλαπλασιάζονται και τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας να προειδοποιούν πως το πρόβλημα δεν είναι απλό. Ούτε λύνεται με ευχές.
Η εικόνα, όπως την περιγράφουν οι ίδιοι οι ελεγκτές, είναι ξεκάθαρη: παρωχημένος εξοπλισμός, ελλείψεις σε προσωπικό, αυξημένες ροές λόγω της κατάστασης στη Μέση Ανατολή και ένα σύστημα που καλείται καθημερινά να σηκώσει περισσότερα απ’ όσα αντέχει.
Η αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας, Όλγα Τόκη, μιλώντας στο ΕΡΤnews Radio 105,8, το είπε χωρίς περιστροφές. Το αεροδρόμιο της Αθήνας έχει φτάσει στο μάξιμουμ. Οι ελεγκτές δουλεύουν στα κόκκινα, ενώ εκεί που η δυνατότητα ασφαλούς εξυπηρέτησης κινείται γύρω στις 28 με 31 αφίξεις την ώρα, την προηγούμενη εβδομάδα έφτασαν να διαχειριστούν ακόμη και 37 αφίξεις μέσα σε μία ώρα.
Και εκεί αρχίζει το μπλοκάρισμα.
Όταν έχουν δοθεί slots για συγκεκριμένο αριθμό πτήσεων, αλλά στην πράξη συγκεντρώνονται περισσότερα αεροπλάνα την ίδια ώρα, η καθυστέρηση δεν είναι πιθανότητα. Είναι σχεδόν βεβαιότητα. Ξεκινά το πρωί και μετά σέρνεται όλη την ημέρα σαν ντόμινο.
Οι προσλήψεις, όπως λένε οι ελεγκτές, έχουν γίνει. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε. Γιατί ένας ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας δεν μπαίνει από τη μία μέρα στην άλλη στο μικρόφωνο. Χρειάζεται εκπαίδευση, χρόνο, εμπειρία. Άρα, πρακτικά, σήμερα η δουλειά συνεχίζει να βγαίνει από τους ίδιους ανθρώπους που την έβγαζαν και πέρυσι.
Το δεύτερο μεγάλο θέμα είναι ο εξοπλισμός. Τα νέα ηλεκτρονικά συστήματα μπορούν να αυξήσουν τη χωρητικότητα με ασφάλεια. Δηλαδή να επιτρέψουν στο αεροδρόμιο να περάσει από τις 28-31 αφίξεις την ώρα σε περίπου 35. Αυτό θα έδινε ανάσα.
Όμως ακόμη κι αυτό δεν αρκεί για πάντα.
Γιατί αν αύριο η ζήτηση πάει στις 40 ή στις 45 αφίξεις την ώρα, τότε πάλι θα μιλάμε για καθυστερήσεις. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι θέλουν οι εταιρείες ή πόσοι τουρίστες έρχονται. Το ερώτημα είναι αν οι υποδομές μπορούν να σηκώσουν αυτή την πίεση.
Και υπάρχει ακόμη μία αλήθεια που πολλές φορές χάνεται στη δημόσια συζήτηση: η καθυστέρηση μιας πτήσης δεν ξεκινά πάντα από τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας.
Μπορεί να χαθεί χρόνος στο check-in. Στον έλεγχο ασφαλείας. Στη μεταφορά των επιβατών. Στις αποσκευές. Στην προετοιμασία του αεροσκάφους. Αν σε ένα σημείο της αλυσίδας υπάρξει αρρυθμία, τότε η πτήση χάνει το slot της και μεταφέρεται πιο πίσω. Και τότε, στα χαρτιά, μπορεί να εμφανιστεί ως καθυστέρηση εναέριας κυκλοφορίας, χωρίς απαραίτητα να φταίει ο ελεγκτής.
Το ζήτημα που βάζουν πλέον οι ελεγκτές στο τραπέζι είναι η τήρηση των χρονοθυρίδων.
Γιατί όταν τα slots δεν τηρούνται, ειδικά στις πρωινές ώρες αιχμής, δημιουργείται υπερσυγκέντρωση πτήσεων. Και όταν ξεκινήσει στραβά η ημέρα στο αεροδρόμιο, δύσκολα ισιώνει μετά.
Η σημερινή σύσκεψη των αρμόδιων φορέων έρχεται ακριβώς πάνω σε αυτή την πίεση. Με τις αεροπορικές εταιρείες, το αεροδρόμιο της Αθήνας, την ΑΠΑ, την ΥΠΑ και τους ελεγκτές στο ίδιο τραπέζι.
Το συμπέρασμα είναι απλό.
Η Ελλάδα θέλει τουρισμό. Θέλει περισσότερες πτήσεις. Θέλει γεμάτα αεροδρόμια. Θέλει κίνηση.
Αλλά η κίνηση θέλει σύστημα.
Γιατί όταν οι αφίξεις αυξάνονται, τα αεροπλάνα πληθαίνουν και οι υποδομές μένουν πίσω, κάποια στιγμή το πράγμα δεν πιέζεται απλώς.
Μπλοκάρει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
