Ο Γιώργος Μαζωνάκης “γύρισε” για τελευταία φορά στη Νίκαια. Στη γειτονιά που τον μεγάλωσε. Στους δρόμους όπου, πριν γίνει ο Μαζώ που γέμιζε πίστες, στάδια και συναυλιακούς χώρους, ήταν απλώς ο Γιώργος της γειτονιάς.
Και η Νίκαια τον περίμενε.
Χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν την περιοχή έξω από τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, για να συνοδεύσουν με τον δικό τους τρόπο έναν καλλιτέχνη που δεν μπήκε ποτέ απλώς στα σπίτια τους. Μπήκε στις παρέες τους, στους έρωτές τους, στις δυσκολίες τους, στις νύχτες τους.
Λευκά λουλούδια. Δάκρυα. Χειροκροτήματα. Φωνές που τραγουδούσαν τις επιτυχίες του. Και το «Αθάνατος» να ακούγεται όταν το φέρετρο πέρασε την πόρτα της εκκλησίας.
Μια εικόνα που δεν κατασκευάζεται.
Δεν ήταν μια “καλή επικοινωνιακή στιγμή”.
Δεν ήταν ένα event με προσκλήσεις και φωτογράφους.
Δεν ήταν προϊόν διαφήμισης.
Δεν είχε promos.
Δεν είχε χορηγούς.
Δεν είχε πλάτες.
Δεν είχε τίποτα από όσα, πολλές φορές, επιχειρούν να φτιάξουν μια ψεύτικη εικόνα γύρω από ένα όνομα.
Είχε μόνο τον κόσμο.
Τον απλό άνθρωπο. Τον λαϊκό άνθρωπο. Εκείνον που, όταν έχανε ή όταν ερωτευόταν, όταν ξενυχτούσε ή όταν ήθελε να βγάλει τον πόνο του, έβαζε Μαζωνάκη. Εκείνον που δεν τον αγάπησε επειδή ήταν μόδα, αλλά επειδή ο Μαζώ είχε καταφέρει να γίνει κομμάτι της ζωής του.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη δικαίωση για έναν καλλιτέχνη. Να μην τον αποχαιρετά ο κόσμος από υποχρέωση, αλλά από ανάγκη. Να μην έρχεται για να φανεί, αλλά γιατί νιώθει πως χάνει έναν δικό του άνθρωπο.
Στη Νίκαια, το απόγευμα της Κυριακής, δεν μίλησαν οι αριθμοί και οι εντυπώσεις.
Μίλησε μόνο ο καημός. Μίλησε μόνο η πραγματική αγάπη του κόσμου.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
-φώτο από το protothema.gr
