Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι δεν θέλουν να ακούσουν. Και κυρίως δεν θέλουν να το πιστέψουν όταν βρίσκονται ψηλά.
Όταν όλα πηγαίνουν καλά, όταν ο κόσμος χειροκροτεί, όταν οι πόρτες ανοίγουν, όταν τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα και όλοι θέλουν να βρίσκονται δίπλα σου, δημιουργείται εύκολα η ψευδαίσθηση ότι αυτή η κατάσταση θα κρατήσει για πάντα.
Δεν κρατάει.
Καμία νίκη δεν είναι αιώνια. Καμία επιτυχία δεν συνοδεύεται από μόνιμη ασυλία. Καμία κορυφή δεν ανήκει για πάντα σε κανέναν.
Η φθορά δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν έρχεται μία μέρα και χτυπά δυνατά την πόρτα. Τις περισσότερες φορές έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, σχεδόν αθόρυβα, την ώρα που όλοι συνεχίζουν να πανηγυρίζουν.
Μπορεί να ξεκινήσει από μια λανθασμένη επιλογή. Από έναν κακό συνεργάτη. Από μια υπερβολική σιγουριά. Από την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται πια να προσπαθείς τόσο πολύ. Από εκείνη τη μικρή, αλλά επικίνδυνη, σκέψη ότι πλέον έχεις γίνει ανίκητος.
Εκεί βρίσκεται συνήθως και η αρχή του τέλους.
Όχι στην αποτυχία. Αλλά στην αλαζονεία που γεννά η επιτυχία.
Γιατί ο άνθρωπος δεν δοκιμάζεται μόνο στις δύσκολες στιγμές. Δοκιμάζεται πολύ περισσότερο στις καλές. Στις δύσκολες είναι αναγκασμένος να παλέψει, να μετρήσει τις δυνάμεις του, να προσέξει, να ακούσει και να διορθώσει. Στις καλές, όμως, χαλαρώνει. Πιστεύει ότι όλα του ανήκουν. Ότι όλοι γύρω του θα παραμείνουν εκεί. Ότι όσα έχτισε δεν κινδυνεύουν.
Και κάπου εκεί αρχίζει η φθορά.
Αρχίζει όταν σταματάς να ακούς εκείνους που κάποτε σε βοήθησαν. Όταν θεωρείς τους συνεργάτες σου δεδομένους. Όταν αντιμετωπίζεις τον κόσμο ως υποχρεωμένο να σε ακολουθεί. Όταν ξεχνάς πόσο δύσκολα ανέβηκες και συμπεριφέρεσαι σαν να γεννήθηκες στην κορυφή.
Η φθορά αρχίζει όταν η εικόνα γίνεται σημαντικότερη από την ουσία.
Όταν σε ενδιαφέρει περισσότερο να φαίνεσαι δυνατός, παρά να είσαι πραγματικά δυνατός.
Όταν προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι όλα πηγαίνουν τέλεια, ενώ μέσα στο ίδιο σου το οικοδόμημα έχουν ήδη εμφανιστεί οι πρώτες ρωγμές.
Στην πολιτική, στις επιχειρήσεις, στη νύχτα, στις συνεργασίες, ακόμη και στις προσωπικές σχέσεις, το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Κάποιος ανεβαίνει. Κυριαρχεί. Επιβάλλεται. Πιστεύει ότι άλλαξε επίπεδο και ότι πλέον κανείς δεν μπορεί να τον αγγίξει.
Οι γύρω του τον αποθεώνουν. Του λένε αυτά που θέλει να ακούσει. Κρύβουν τα προβλήματα. Ωραιοποιούν την πραγματικότητα. Και εκείνος, αντί να προσέξει περισσότερο, αρχίζει να χάνει την επαφή με το έδαφος.
Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή.
Όχι όταν όλοι σε πολεμούν.
Αλλά όταν κανείς δεν τολμά να σου πει την αλήθεια.
Η ήττα, όταν έρθει, σπάνια είναι πραγματικά ξαφνική. Ξαφνική φαίνεται μόνο σε εκείνον που αρνήθηκε να δει τα σημάδια.
Οι υπόλοιποι τα είχαν ήδη δει.
Είχαν δει την αλλαγή στη συμπεριφορά. Τις λάθος αποφάσεις. Τη βεβαιότητα που μετατράπηκε σε αλαζονεία. Την ποιότητα που άρχισε να πέφτει. Τους ανθρώπους που απομακρύνθηκαν. Τις ισορροπίες που άλλαξαν.
Απλώς ο πρωταγωνιστής της ιστορίας συνέχιζε να κοιτάζει το τρόπαιο.
Γιατί η νίκη μεθάει.
Και όσο περισσότερο μεθάς από αυτή, τόσο λιγότερο ακούς τον θόρυβο που κάνει η φθορά.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
