Αυτό που συμβαίνει τις δύο πρώτες εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη με τον Θοδωρή Φέρρη δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη σειρά εμφανίσεων. Είναι φαινόμενο. Είναι μια «καλλιτεχνική φρενίτιδα» που έχει σαρώσει την πόλη, αναγκάζοντας το μαγαζί να επεκταθεί σε χωρητικότητα για να χωρέσει το ανθρώπινο ποτάμι που συρρέει κάθε βράδυ.
Δεν μιλάμε για την κλασική διασκέδαση των μπουζουκιών. Μιλάμε για μια ατμόσφαιρα που θυμίζει τελικό Champions League. Ο κόσμος δεν έρχεται απλά για να ακούσει· έρχεται για να εκτονωθεί. Η εμφάνιση οπαδικών κασκόλ ανάμεσα στα τραπέζια είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο, με τους θαυμαστές να φωνάζουν το όνομά του σαν να βρίσκεται σε γήπεδο.
Όλη αυτή η ένταση, όμως, κορυφώνεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Όταν τα φώτα χαμηλώνουν και ακούγονται οι πρώτες νότες από το «Φταίω κι εγώ», η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Στο άκουσμα των στίχων:
«Έκλαιγες και ορκιζόσουν ότι μ’ αγαπάς,
χωρίς να ξέρω που το πας…
Εγώ σ’ είχα πιστέψει, δεν έπρεπε να ακούσω ούτε λέξη»
…το μαγαζί «σηκώνεται στον αέρα». Χιλιάδες φωνές γίνονται μία, τα λουλούδια σχηματίζουν βουνά και το πάθος που εκλύεται δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Είναι μια στιγμή απόλυτης ταύτισης καλλιτέχνη και κοινού, μια συλλογική έκσταση που αποδεικνύει ότι ο Φέρρης δεν τραγουδάει απλώς, αλλά επικοινωνεί απευθείας με την ψυχή του κόσμου.
Δίχως αμφιβολία, ο Θοδωρής Φέρρης είναι ο πιο «καυτός» καλλιτέχνης αυτή τη στιγμή στη νυχτερινή Ελλάδα. Μετά τη σαρωτική του πορεία στην Αθήνα, η Θεσσαλονίκη υποκλίνεται στο ταλέντο και την αυθεντικότητά του. Κάθε του εμφάνιση είναι μια δήλωση κυριαρχίας, αποδεικνύοντας συνεχώς πως όταν η αλήθεια ενός καλλιτέχνη συναντά το πάθος του κόσμου, η νύχτα αποκτά άλλο νόημα.
