Από τη μία Michelin, γαστρονομικές διακρίσεις, επενδύσεις, καινούργια μαγαζιά και ωραίες φωτογραφίες στα social media.
Από την άλλη, η πραγματική αγορά. Αυτή που δεν έχει φίλτρα και ωραία περιτυλίγματα.
106,3 εκατομμύρια ευρώ απώλειες στον τζίρο. Οκτώ συνεχόμενα τρίμηνα πτώσης. Και 600 με 800 καταστήματα που αλλάζουν χέρια κάθε χρόνο.
Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη της εστίασης πίσω από τη βιτρίνα.
Και προσέξτε κάτι που έχει τεράστια σημασία. Ο συνολικός αριθμός των επιχειρήσεων παραμένει σχεδόν ίδιος. Περίπου 5.600 μαγαζιά.
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;
Ότι οι αριθμοί κρύβουν ανθρώπινες και οικονομικές καταστροφές.
Ένας επιχειρηματίας μπαίνει μέσα, χάνει τα χρήματά του, φορτώνεται χρέη, παραδίδει τα κλειδιά. Και στη θέση του έρχεται ο επόμενος, με όνειρα, δανεικά, οικονομίες μιας ζωής και την ελπίδα ότι εκείνος θα τα καταφέρει.
Το μαγαζί μένει. Ο επιχειρηματίας αλλάζει. Τα χρέη όμως δεν εξαφανίζονται με την αλλαγή της ταμπέλας.
Και κάπως έτσι συνεχίζεται το έργο.
Την ίδια ώρα, οι επαγγελματίες μιλούν για αύξηση του λειτουργικού κόστους κατά 40%. Ο κόσμος βγαίνει λιγότερο, παραγγέλνει λιγότερο, ξοδεύει λιγότερο. Οι επιχειρήσεις προσπαθούν να συγκρατήσουν τις τιμές, αλλά τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία της εποχής.
Όλοι θέλουν γεμάτα εστιατόρια. Όλοι θέλουν ζωντανές πλατείες, καφέ, μπαρ, μουσική, νυχτερινή ζωή. Όλοι θέλουν μια πόλη που να κινείται, να παράγει και να προσελκύει κόσμο.
Αλλά πόσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για το αν αυτός που έχει το μαγαζί βγάζει το μεροκάματό του;
Γιατί το να ανοίξεις ένα μαγαζί είναι το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο είναι να το κρατήσεις ανοιχτό. Να πληρώσεις τους εργαζομένους, τους προμηθευτές, το ενοίκιο, το ρεύμα, τις εισφορές. Και στο τέλος να μη χρειάζεται να βάλεις χρήματα από την τσέπη σου για να συνεχίσεις.
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μια εξαίρεση που μπορούμε να προσπεράσουμε. Είναι μια σοβαρή προειδοποίηση για το πού μπορεί να οδηγηθεί συνολικά η αγορά.
Και κάτι τελευταίο.
Μη μπερδεύουμε την επιχειρηματικότητα με την ανακύκλωση επιχειρηματιών.
Δεν είναι ανάπτυξη να κλείνει ο ένας και να ανοίγει ο άλλος στην ίδια διεύθυνση. Δεν είναι επιτυχία να παραμένει σταθερός ο αριθμός των καταστημάτων όταν πίσω από αυτόν κρύβονται εκατοντάδες αποτυχημένες προσπάθειες.
Η πραγματική ανάπτυξη φαίνεται όταν μια επιχείρηση αντέχει στον χρόνο, δημιουργεί κέρδη, πληρώνει αξιοπρεπώς τους ανθρώπους της και μπορεί να σχεδιάσει την επόμενη ημέρα.
Γιατί, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, η εστίαση θα καταλήξει να είναι ένα ακριβό παιχνίδι στο οποίο κάθε χρόνο θα μπαίνουν καινούργιοι παίκτες για να πληρώνουν τις ζημιές των προηγούμενων.
Και αυτό δεν είναι επιχειρηματικότητα.
Είναι οικονομική αιμορραγία.
