«Θα είμαι εδώ», είχε πει….Και είναι εδώ.
Ο Θέμης Μπάκας, ακόμη κι αν δεν εκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2023, παραμένει σταθερά παρών. Με παρεμβάσεις, πρωτοβουλίες, δημόσιο λόγο και κοινωνική δράση. Δεν εξαφανίστηκε, όπως πολλοί άλλοι. Δεν χρησιμοποίησε την υποψηφιότητα ως ευκαιριακή προβολή. Συνέχισε. Πιστός στις δεσμεύσεις του απέναντι στους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν.
Οι φωτογραφίες που βρήκα στο αρχείο μου — από την προεκλογική του ομιλία στην Πάτρα — μαρτυρούν κάτι που ξεπερνά την πολιτική. Δείχνουν την ανθρώπινη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε γενιές. Έναν άνθρωπο μεγαλύτερη γενιάς να τον αγκαλιάζει, να του σφίγγει το χέρι, να τον φιλάει — σαν να του λέει: “Προχώρα, είμαι μαζί σου”. Δεν ήταν στημένες εικόνες. Ήταν αληθινές στιγμές, που σήμερα αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία.
Και ναι, αποδεικνύεται στην πράξη πως ο Θέμης Μπάκας δεν ήταν “αλεξιπτωτιστής”, όπως κάποιοι έλεγαν προεκλογικά. Σήμερα, όταν η σκόνη της κάλπης έχει καταλαγιάσει, είναι ένας από τους ελάχιστους μη εκλεγμένους που συνεχίζουν να είναι ενεργοί και μάχιμοι. Με πράξεις, όχι λόγια.
Γιατί, μπορεί να διαφωνείς πολιτικά με τον Θέμη Μπάκα. Αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς ότι είναι μάχιμος, δυναμικός, και έχει όραμα για ό,τι πιστεύει.
Και εγώ θα συμπληρώσω κάτι ακόμα: είναι και καλό παιδί.
Ας θυμηθούμε: το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα είχε 12 υποψηφίους.
Πόσοι μη εκλεγμένοι είναι ακόμη παρόντες;
Πόσοι από αυτούς που ζήτησαν την ψήφο των Αχαιών και τιμήθηκαν από τον κόσμο, παρέμειναν ενεργοί;
Πόσοι κράτησαν τις υποσχέσεις τους;
Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα στο πρόσωπο του Θέμη Μπάκα δεν δικαιώθηκε στα λόγια.
Δικαιώνεται καθημερινά, στην πράξη.
Ίσως είναι ώρα να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας.
Όχι για να καταδικάσουμε το παρελθόν, αλλά για να δούμε καθαρά ποιοι είναι δίπλα μας.
Ποιοι αξίζουν να προχωρήσουν μπροστά.
Γιατί κάποιοι δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται.
Υ.Γ: Το κείμενο αυτό γράφτηκε γιατί, όσο κι αν ο κόσμος σήμερα γυρνά την πλάτη του στην πολιτική, υπάρχουν εξαιρέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν εξαφανίστηκαν μετά τις εκλογές, που συνεχίζουν να είναι παρόντες, να μιλούν, να παρεμβαίνουν, να υπηρετούν όσα πίστεψαν — ακόμη κι αν δεν κατέλαβαν κάποιο αξίωμα. Κι αυτή η αλήθεια δεν έχει χρώμα. Οφείλουμε όλοι να την αναγνωρίζουμε και να συμμετέχουμε. Όχι να παρακολουθούμε από απόσταση, απογοητευμένοι και παραιτημένοι. Αν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα, αν νοιαζόμαστε για το μέλλον μας, πρέπει να είμαστε ενεργοί. Γιατί η απουσία μας τιμωρεί όλους !
