Κάποτε η καλοκαιρινή σεζόν ήταν μια δύσκολη, αλλά τίμια συμφωνία.
Ο εργαζόμενος ήξερε ότι θα πιεστεί. Θα δουλέψει πολύ. Θα χάσει καλοκαίρι, ύπνο, προσωπικό χρόνο. Αλλά στο τέλος θα κρατήσει χρήματα. Θα βγάλει τον χειμώνα. Θα πει «κουράστηκα, αλλά άξιζε».
Αυτό ήταν το κίνητρο.
Σήμερα, αυτό το κίνητρο έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Γιατί όταν ζητάς από έναν άνθρωπο να δουλεύει 7 στα 7, με ατελείωτα ωράρια, να μένει σε δωμάτιο με άλλους τέσσερις και στο τέλος να παίρνει 1.200 ή 1.500 ευρώ, δεν του προσφέρεις δουλειά.
Του ζητάς να θυσιαστεί.
Και η νέα γενιά δεν αγοράζει πια αυτό το παραμύθι.
Δεν είναι τεμπέληδες. Δεν είναι «κακομαθημένοι». Είναι άνθρωποι που βλέπουν τον λογαριασμό και λένε απλά: δεν βγαίνει.
Δεν βγαίνει να δουλεύεις σαν μηχανή και να μη σου μένει τίποτα.
Δεν βγαίνει να στηρίζεις ένα ολόκληρο «τουριστικό προϊόν» και να είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.
Δεν βγαίνει να ακούς για ρεκόρ αφίξεων, γεμάτα ξενοδοχεία, πανάκριβες ξαπλώστρες και τραπέζια, αλλά ο εργαζόμενος να ζει με ψίχουλα.
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα.
Με δεκάδες χιλιάδες κενές θέσεις σε εστίαση και τουρισμό. Με επιχειρήσεις που ψάχνουν προσωπικό και δεν βρίσκουν. Με εργοδότες που απορούν, ενώ η απάντηση είναι μπροστά τους.
Η σεζόν δεν έμεινε χωρίς προσωπικό.
Έμεινε χωρίς δίκαιη αμοιβή.
Έμεινε χωρίς σεβασμό.
Έμεινε χωρίς λόγο για να την επιλέξει κάποιος.
Για χρόνια, κάποιοι πίστεψαν ότι ο εργαζόμενος θα λέει πάντα «ναι». Ότι θα δέχεται τα πάντα, επειδή «είναι καλοκαίρι», επειδή «έτσι είναι η δουλειά», επειδή «θα βγάλει κάτι».
Μόνο που αυτό το «κάτι» δεν φτάνει πια.
Και όταν το «κάτι» δεν φτάνει, ο άλλος σηκώνεται και φεύγει. Πάει εξωτερικό. Αλλάζει επάγγελμα. Κάθεται σπίτι. Κάνει οτιδήποτε άλλο, αρκεί να μη ζει την ίδια κοροϊδία.
Το μήνυμα, λοιπόν, είναι απλό:
Δεν λείπουν τα χέρια.
Λείπει το κίνητρο.
Και το κίνητρο δεν είναι τα μεγάλα λόγια.
Είναι ο μισθός. Είναι το ωράριο. Είναι η διαμονή. Είναι ο σεβασμός.
Αν θέλετε προσωπικό, πληρώστε.
Αν θέλετε ανθρώπους να αντέξουν τη σεζόν, δώστε τους λόγο.
Αν θέλετε να συνεχίσει να υπάρχει το λεγόμενο «τουριστικό προϊόν», σταματήστε να το χτίζετε πάνω σε ανθρώπους που καίγονται κάθε καλοκαίρι.
Γιατί η αγορά μπορεί να φωνάζει ότι δεν βρίσκει προσωπικό.
Αλλά η αλήθεια είναι άλλη:
Το προσωπικό δεν χάθηκε.
Το διώξατε.
