Μείζον θέμα έγινε σε δημοφιλή sites και εκπομπές η κατάσταση με τα σκουπίδια στο Πόρτο Ράφτη. Η κριτική ξεκάθαρη: ότι ο Δήμος και η Αντιδημαρχία Καθαριότητας δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, ότι τα σκουπίδια μένουν, ότι δημιουργούνται εστίες μόλυνσης, ειδικά τώρα που η θερμοκρασία ανεβαίνει και το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.
Μόνο που υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Ο Γιάννης Αϊδινιώτης δεν το άφησε αναπάντητο. Δεν πήρε κάμερες. Δεν πήρε κανάλια. Δεν πήρε δημοσιογράφους. Πήρε το κινητό του και βγήκε στον δρόμο. Πήγε εκεί που ξέρει. Εκεί που βλέπει καθημερινά τι γίνεται.
Και αυτό που κατέγραψε δεν είναι απλά σακούλες σκουπιδιών. Είναι πράγματα που δεν έχουν καμία δουλειά στους κάδους. Μπάζα, κλαδιά, έπιπλα, ογκώδη αντικείμενα, υλικά από ανακαινίσεις. Μέχρι και τροχόσπιτο βλέπεις πεταμένο.
Και εδώ μπαίνει το ερώτημα.
Τι να πρωτοκάνει ένας Δήμος σαν το Πόρτο Ράφτη; Δεν είναι ο Δήμος Αθηναίων. Δεν έχει τα ίδια μηχανήματα. Δεν έχει τις ίδιες δυνάμεις. Δεν έχει απεριόριστο προσωπικό για να τρέχει πίσω από τον καθένα που πετάει ό,τι θέλει, όπου θέλει.
Ναι, ο Δήμος έχει ευθύνη. Ναι, η καθαριότητα είναι μεγάλη υπόθεση. Ναι, όταν υπάρχουν σκουπίδια με ζέστη, υπάρχει κίνδυνος.
Αλλά υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Και εδώ φαίνεται πως κάποιοι την έχουν πετάξει κι αυτή μαζί με τα μπάζα.
Ο Αϊδινιώτης, από αυτά που δείχνει καθημερινά στα social, είναι παντού. Το παλεύει. Το κυνηγάει. Έχει πάθος με αυτό που κάνει. Όπως παλεύει και σε άλλα μέτωπα του Δήμου, έτσι και εδώ δείχνει ότι δεν κάθεται σε ένα γραφείο να κάνει διαχείριση εικόνας.
Βγαίνει έξω. Καταγράφει. Δείχνει.
Άρα μήπως η κριτική είναι λίγο άδικη; Μήπως πριν δείξουμε μόνο τον Αντιδήμαρχο, πρέπει να δείξουμε και αυτούς που μετατρέπουν δρόμους, οικόπεδα και κάδους σε χωματερές;
Γιατί καθαρή πόλη δεν φτιάχνεται μόνο με απορριμματοφόρα.
Φτιάχνεται και με πολίτες που δεν συμπεριφέρονται σαν να μην τους αφορά τίποτα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
