Μια εικόνα που μοιάζει να έρχεται από έναν κόσμο άλλων ταχυτήτων και ήχων. Στην οδό Γούναρη, το ταξί της εποχής προχωρά αργά, μεταφέροντας επιβάτες με προορισμό που ίσως σήμερα φαντάζει απλό, τότε όμως ήταν μικρή περιπέτεια της καθημερινότητας.
Η φωτογραφία, από τη συλλογή «Ο Ταξιτζής», αιχμαλωτίζει όχι μόνο ένα μέσο μεταφοράς, αλλά και ένα κομμάτι της πατραϊκής ζωής του 1938: τα λιθόστρωτα δρομάκια, τα φωτεινά μαγαζιά της εποχής και τους περαστικούς με τα καπέλα και τα κομψά ρούχα τους, να κινούνται σε ρυθμούς που σήμερα φαίνονται τόσο μακρινοί.
Κάθε λεπτομέρεια αναδίδει νοσταλγία — τον ήχο του κινητήρα, το τρίζον κάθισμα, την αίσθηση μιας πόλης που τότε ζούσε με άλλα βάρη, αλλά και με την ίδια ζωντάνια που ακόμα αναγνωρίζουμε στους δρόμους της Πάτρας.
Μια στιγμή αιχμαλωτισμένη στο φιλμ, που μας θυμίζει ότι η ιστορία δεν είναι μόνο χρονολογία και γεγονότα, αλλά και καθημερινές εικόνες που αφήνουν μνήμη και συναίσθημα.
