Στην πολιτική υπάρχουν εκείνοι που περιμένουν τον κόσμο στα γραφεία τους και εκείνοι που βγαίνουν να τον συναντήσουν. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης φαίνεται πως έχει επιλέξει το δεύτερο. Και μάλιστα με ρυθμούς που θα ζήλευαν αρκετοί εν ενεργεία υπουργοί και βουλευτές.
Από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη, ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού πραγματοποιεί διαρκώς συναντήσεις με στελέχη και ανθρώπους της Νέας Δημοκρατίας. Χωρίς επίσημη κομματική ιδιότητα, χωρίς κυβερνητικό αξίωμα και παράλληλα με τις επαγγελματικές και οικογενειακές του υποχρεώσεις.
Δεν ξέρω πόσοι από εκείνους που σήμερα βρίσκονται στο Μέγαρο Μαξίμου μπορούν να παρουσιάσουν ανάλογη δραστηριότητα. Θα είχε ενδιαφέρον, πάντως, να δούμε πόσοι έχουν καθίσει έστω στο καφενείο του Ζαππείου να ακούσουν τους εργαζομένους και να προσπαθήσουν να τους πείσουν γιατί αξίζει να εμπιστευτούν ξανά τη Νέα Δημοκρατία.
Γιατί εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα της πολιτικής. Πολλοί ξέρουν να μιλούν στον κόσμο, αλλά πολύ λιγότεροι κάθονται να τον ακούσουν. Προτιμούν τα τηλεοπτικά στούντιο, τις δημόσιες σχέσεις και τις προσεκτικά οργανωμένες εμφανίσεις.
Ο Δημητριάδης, αντίθετα, δείχνει ότι γνωρίζει την αξία της προσωπικής επαφής.
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί μαζί του, να του ασκεί σκληρή κριτική, ακόμη και να του χρεώνει τα πάντα. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την κινητικότητά του, ούτε σημαίνει ότι η σημερινή του δραστηριότητα τον απαλλάσσει από οποιαδήποτε κριτική για το παρελθόν.
Το πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: ένας άνθρωπος χωρίς θεσμικό ρόλο διατηρεί τόσο ενεργή παρουσία στον κομματικό μηχανισμό, την ώρα που αρκετοί με εξουσία και αξιώματα δεν εμφανίζουν αντίστοιχη εξωστρέφεια.
Και φανταστείτε να είχε και επίσημη θέση!
Το Μαξίμου, αντί να μετράει μόνο δημοσκοπήσεις και τηλεοπτικές παρουσίες, καλό θα ήταν να προβληματιστεί. Γιατί οι εκλογές δεν κερδίζονται μέσα στα γραφεία.
Κερδίζονται εκεί έξω. Εκεί όπου ο πολίτης έχει προβλήματα, παράπονα και απαιτήσεις. Και κυρίως εκεί όπου η ακρίβεια δοκιμάζει καθημερινά την αντοχή του.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
