Το πάνε να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Ε, κοντά είναι, ε, κάποτε θα γινόταν και αυτό. Πως, αλλιώς, να αναλύσω, δεν μπορώ να αναλύσω. Λέω για το σάλο που προκάλεσαν οι δύο κυριακάτικες αποκαλύψεις. Η μία το πρωί από το ΒΗΜΑ (εφημερίδα συμφερόντων Μαρινάκη) και μία το βράδυ από το Documento (site συμφερόντων Βαξεβάνη, άρα και ΣΥΡΙΖΑ). Και οι δύο αφορούσαν την Ελληνική Αστυνομία.
Το ΒΗΜΑ βγήκε με τίτλο «Όταν η ΕΛ.ΑΣ συνομιλεί με νονούς – Οι διάλογοι της ντροπής», αποκαλύπτοντας «τις σχέσεις και τα συστήματα διαπλοκής, εξάρτησης, το πλέγμα συμφερόντων αλλά και τις υπόγειες διαδρομές μεταξύ νονών της νύχτας και στελεχών της ΕΛ.ΑΣ., ακόμα και σε ανώτατο επίπεδο».
Το Documento αποκάλυψε ότι «ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ, κατέθεσε επισήμως στη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων, ότι ο Αρχηγός της Αστυνομίας αντιστράτηγος Καραμαλάκης συγκάλυψε υπόθεση με ναρκωτικά που αφορούσε μέλος της οικογένειας του υπουργού Τάκη Θεοδωρικάκου». Συγκεκριμένα, τον υιό του αφορούσε. Τα ναρκωτικά εντοπίστηκαν από τον έλεγχο στην παρέα του, τον Νοέμβριο του 2021, στο Μαρούσι. Το επιβεβαίωσε και το Mega (πάλι Ομίλου Μαρινάκη) φέρνοντας στο φως φωτογραφίες ντοκουμέντο.
Και τσουπ, πλάκωσαν όλοι οι υποστηριχτές της νομιμότητας. Οι πάσχοντες για την νομιμότητα. Ξαφνικά, όλοι έπεσαν από τα σύννεφα, να η μια ανακοίνωση, να η άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει στο «στόχαστρό» τον Θεοδωρικάκο. Ζητά την παραίτηση του. Ποιον άλλον βάζει στο μάτι του κυκλώνα; Τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Η κεφαλή του κράτους. Το μεγάλο αφεντικό.
Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό το Tsipas Blog. Και ανοίγει τα μάτια. Αγκαλιά η πονηροί μπάτσοι και η παρανομία, λένε. Δεν μπορούν να το πιστέψουν. So what? Αυτά πάνε πακέτο. Όχι μόνο στον κόσμο της Ελλάδας, σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνο σήμερα, από πάντα και δεν θα αλλάξει ποτέ. Το κράτος και το παρακράτος. Κόσμος και υπόκοσμος. Μέρα και νύχτα. Νομιμότητα και παρανομία. Η δουλειά γίνεται κυριλάτα, καμιά διάθεση να προκαλέσουν την κοινωνία. Η μαφία για παράδειγμα έχει σουλουπωθεί και χωρίς καουμποϋλήκια και μαγκιές κρατάει δεσμούς συνεργασίας με την πολιτική εξουσία.
Το κράτος υπερέχει της τρομοκρατίας, της μαφίας, της κάθε παρανομίας διότι παίζει φανερά και κυριλάτα μ’ όλα τα ατού. Δικαιοσύνη, αστυνομία, νομοκρατία κι αν χρειαστεί με την πιο ακραία μορφή βίας, το στρατό. Και άμα λάχει το κράτος, σε κάποιο βαθμό, ανοίγει νταραβέρι από θέση ισχύος με το παρακράτος.
Από πιτσιρικάδες ακούγαμε ότι οι μεγαλύτεροι γκάγκστερ στις ΗΠΑ ήταν ο Τζων Ντίλιγκερ και ο Αλ Καπόνε. Ο Αλφόνσο Γκαμπριέλ Καπόνε, του οποίου η ημέρα γέννησης, στις 17 Ιανουαρίου, το 1899. Ναπολιτάνος, όχι Τσιτσιλιάνος, ο Αλ Καπόνε, παιδί της ποτοαπαγόρευσης, σελίδα της Ιστορίας των ΗΠΑ, πραγματικά φωτίζει το κράτος και το παρακράτος, σαν δυο συγκοινωνούντα δοχεία.
Σικάγο, 1929. Ο Αλ καθάρισε τη μπουγάδα με το πιο μεγάλο κόλπο. Το πιο μεγάλο φονικό. Έμεινε στην Ιστορία του οργανωμένου εγκλήματος σαν το μεγαλύτερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Παγίδευσε όλους τους αρχηγούς συμμοριών σε γκαράζ και τους θέρισε με ατελείωτες σφαίρες. Σαν τα έργα στο σινεμά. Ένα έργο για το σινεμά.
