Μπορεί να ακούγεται προκλητικό, όμως αποτελεί έναν από τους παλαιότερους άγραφους κανόνες της οργανωμένης παρανομίας.
Όταν είσαι παράνομος και θέλεις να επιβιώσεις, πρέπει να μάθεις να δουλεύεις με το σύστημα.
Όχι επειδή το αποδέχεσαι. Αλλά επειδή γνωρίζεις ότι, αν βρεθείς πραγματικά απέναντί του, αργά ή γρήγορα θα χάσεις.
Όσο μια παράνομη δραστηριότητα μεγαλώνει, τόσο δυσκολότερο γίνεται να παραμένει στο σκοτάδι. Αυξάνονται τα χρήματα, οι άνθρωποι, οι μετακινήσεις, οι συναλλαγές και μαζί τους τα ίχνη που αφήνονται πίσω.
Και τότε η δύναμη από μόνη της δεν αρκεί.
Χρειάζονται προσβάσεις, πληροφορίες και άνθρωποι που μπορούν να ανοίξουν πόρτες. Εκεί ακριβώς δημιουργείται η πιο επικίνδυνη γκρίζα ζώνη: το σημείο όπου η παρανομία επιχειρεί να ακουμπήσει θεσμούς και μηχανισμούς που κανονικά υπάρχουν για να την πολεμούν.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ένα ολόκληρο σύστημα είναι διεφθαρμένο ή συνεργάζεται με το έγκλημα. Το αντίθετο. Η οργανωμένη παρανομία ψάχνει τις εξαιρέσεις. Τους αδύναμους κρίκους. Εκείνους που μπορούν να επηρεαστούν, να εξαγοραστούν ή απλώς να κάνουν τα στραβά μάτια.
Γιατί στο μεγάλο παιχνίδι δεν χρειάζεται να ελέγξεις τους πάντες.
Αρκεί να έχεις πρόσβαση στους κατάλληλους.
Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί ορισμένα κυκλώματα καταφέρνουν να λειτουργούν για χρόνια, μέχρι κάποια στιγμή να σπάσει ένας κρίκος, να χαθεί μια «προστασία» ή να ανοίξει ένα στόμα.
Τότε συνήθως αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι.
Και αποδεικνύεται ότι πίσω από αυτό που για χρόνια έμοιαζε ανεξήγητο, υπήρχε τελικά ένα ολόκληρο πλέγμα ανθρώπων, συμφερόντων και διασυνδέσεων.
Γιατί η μεγάλη παρανομία δεν φοβάται περισσότερο τις διωκτικές Αρχές. Φοβάται τη στιγμή που χάνει τις προσβάσεις που μέχρι χθες την κρατούσαν όρθια.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
