Για να ξέρετε.
Αυτοί που φωνάζουν ενάντια στο σύστημα… οι μεγάλοι “αντισυστημικοί”… πίστεψέ με, σχεδόν ποτέ δεν είναι αυτό που δείχνουν. Από έξω μοιάζουν επαναστάτες, οι φωνές τους σπάνε τη σιωπή, τα λόγια τους καίνε… αλλά πίσω από τις μάσκες τους υπάρχει κάτι πολύ διαφορετικό. Είναι άνετοι, ασφαλείς, γνώστες των κανόνων που δήθεν καταριούνται. Οι κραυγές τους είναι ένα θέατρο, ένα παιχνίδι που παίζουν για να νιώθουν ζωντανοί… και ταυτόχρονα για να μην φανούν ευάλωτοι.
Το σύστημα τους γνωρίζει καλύτερα απ’ ό,τι φαντάζεσαι. Τους αφήνει να κινούνται, να φωνάζουν, να προκαλούν αίσθηση… γιατί ξέρει πως δεν μπορούν να το αγγίξουν. Κάθε μεγάλη τους φωνή, κάθε επαναστατική τους στάση, είναι φροντισμένη, προσεκτικά τοποθετημένη. Και ενώ όλοι κοιτούν τις μάσκες, οι ίδιοι ξέρουν τα μυστικά μονοπάτια, τις κρυφές πόρτες, τα τρωτά σημεία που ποτέ δεν χρειάζεται να εκθέσουν.
Οι πραγματικοί κινδυνοι, οι αλλαγές που λιώνουν θεμέλια, ποτέ δεν φωνάζουν. Εμφανίζονται σιωπηλά, αθόρυβα, κινούνται μέσα στις σκιές, αόρατοι στους περισσότερους. Και οι μεγάλοι “αντισυστημικοί”… είναι απλώς η φασαρία γύρω τους, το σκηνικό, οι ηθοποιοί που κρατούν το σύστημα ζωντανό χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Μην ξεγελιέσαι από τις φωνές… κοίτα πίσω από τις σκιές. Εκεί, μόνο εκεί, συμβαίνουν τα πραγματικά παιχνίδια. Και οι περισσότεροι που φωνάζουν για ελευθερία… γελάνε μαζί με το σύστημα, πίσω από την κουρτίνα, χωρίς κανείς να τους δει.
