Ο Oratos κατεβάζει ρολά.
Και όσοι ξέρουν, κατάλαβαν αμέσως.
Δεν μιλάμε για ένα ακόμη μπαρ που έκλεισε. Δεν μιλάμε για μια ακόμη ταμπέλα που θα φύγει από τη νύχτα της Θεσσαλονίκης.
Μιλάμε για έναν χώρο που είχε ψυχή.
Σε μια εποχή που όλα γίνονται ίδια, που τα περισσότερα μαγαζιά κυνηγούν μόνο το γρήγορο ταμείο, ο Oratos πήγε αλλιώς. Πιο δύσκολα. Πιο ρομαντικά. Πιο τίμια.
Έδωσε χώρο σε μουσικούς, σε καλλιτέχνες, σε ανθρώπους που δεν χωρούσαν εύκολα στα εμπορικά κουτάκια της πόλης.
Τζαζ, αυτοσχεδιασμός, σκοτεινός ήχοςος, εναλλακτική σκηνή, μικρές συναυλίες, καλλιτεχνικά δρώμενα. Πράγματα που δεν κάνουν πάντα ουρές στο ταμείο, αλλά κάνουν κάτι πιο σημαντικό: αφήνουν αποτύπωμα.
Και αυτό ακριβώς αφήνει πίσω του ο Oratos.
Η Submersion Records το έγραψε όπως έπρεπε. Ότι ο χώρος ήταν κομμάτι της δικής της ιστορίας. Εκεί έγιναν γενέθλια, συναυλίες, μουσικές βραδιές, τέχνη. Εκεί βρήκαν βήμα άνθρωποι που είχαν κάτι διαφορετικό να πουν.
Και αυτό σήμερα δεν είναι λίγο. Είναι σχεδόν ηρωικό.
Γιατί στην Ελλάδα, η εναλλακτική σκηνή δεν ζει εύκολα. Δεν τη χαϊδεύει κανείς. Δεν τη στηρίζει κανένα σύστημα. Τη σπρώχνουν οι λίγοι. Οι τρελοί. Οι ρομαντικοί. Αυτοί που βάζουν χρόνο, χρήμα, νεύρα και ψυχή, χωρίς να ξέρουν αν θα γυρίσει πίσω τίποτα.
Και μετά έρχονται τα υπόλοιπα.
Airbnb. Ξενοδοχεία. Γραφειοκρατία. Παράλογοι κανόνες. Μια πόλη που αλλάζει πρόσωπο και πολλές φορές πετάει έξω εκείνους που της έδιναν χαρακτήρα.
Να τα λέμε κι αυτά.
Γιατί το κλείσιμο του Oratos δεν είναι μόνο συναισθηματικό. Είναι και καμπανάκι.
Για το πού πάει η Θεσσαλονίκη. Για το τι χώρους κρατάει. Για το τι χώρους χάνει. Για το αν θέλει πραγματικά πολιτισμό ή μόνο βιτρίνα.
Η Thessaloniki’s Gothic Rock Scene τον αποχαιρέτησε με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και σωστά. Γιατί ο Oratos υπήρξε αυθεντικό underground σημείο. Φιλοξένησε μπάντες, DJs, αφιερώματα, ανθρώπους του ανεξάρτητου και σκοτεινού ήχου. Από Blaine L. Reininger & Georgio Valentino μέχρι Convex Model, Oktavision, Minor Mine, Sediment Bruise και πολλούς ακόμη.
Δεν είναι μικρά αυτά.
Και πίσω από όλα αυτά υπήρχαν πρόσωπα.
Η Έφη και ο Μίλτος.
Αυτοί σήκωσαν το βάρος. Αυτοί άνοιξαν την πόρτα. Αυτοί έδωσαν χώρο. Αυτοί πίστεψαν σε κάτι που δεν ήταν εύκολο, δεν ήταν σίγουρο, δεν ήταν «εμπορικά βολικό».
Γι’ αυτό και το ευχαριστώ δεν είναι τυπικό.
Είναι ουσιαστικό.
Ο Oratos μπορεί να σταματάει. Αλλά δεν σβήνει.
Γιατί κάποια μαγαζιά δεν μένουν στη μνήμη από τα ποτά που σέρβιραν. Μένουν από τις νύχτες που δημιούργησαν.
Και ο Oratos δημιούργησε νύχτες.
Αληθινές.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
