Είναι μια σκληρή αλήθεια που όσοι βρίσκονται χρόνια μέσα στη νύχτα την έχουν μάθει καλά. Μπορεί να ακούγεται υπερβολική, μπορεί να αδικεί κάποιες εξαιρέσεις, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά.
Σήμερα μπορεί να βλέπεις χαμόγελα. Να βλέπεις αγκαλιές. Να ακούς όμορφα λόγια. Να δημιουργείται η αίσθηση ότι υπάρχει χημεία, ότι υπάρχει δέσιμο, ότι μια παρέα ανθρώπων βαδίζει προς τον ίδιο στόχο.
Κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι, μοιράζεσαι τις ίδιες αγωνίες, πανηγυρίζεις τις ίδιες επιτυχίες και πιστεύεις πως όλοι τραβούν το ίδιο κουπί.
Μόνο που πολλές φορές η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Γιατί την ώρα που εσύ θεωρείς ότι χτίζεται κάτι σταθερό, κάποιος άλλος έχει ήδη αρχίσει να κοιτάζει την επόμενη μέρα. Την ώρα που εσύ σκέφτεσαι την εξέλιξη του σχήματος, εκείνος σκέφτεται την εξέλιξη του εαυτού του. Την ώρα που εσύ μιλάς για ομάδα, εκείνος μιλάει για προσωπική πορεία.
Και ξαφνικά αρχίζουν να φτάνουν πληροφορίες.
Ότι έγιναν επαφές με άλλο επιχειρηματία.
Ότι υπάρχουν συζητήσεις με άλλο μαγαζί.
Ότι εξετάζονται άλλες συνεργασίες.
Ότι κάποιοι ψάχνουν ήδη τον επόμενο σταθμό της διαδρομής τους.
Και τότε καταλαβαίνεις πως αυτό που εσύ έβλεπες ως οικογένεια, πολλοί το έβλεπαν απλώς ως ένα προσωρινό σημείο διέλευσης.
Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι καλλιτέχνες λειτουργούν με γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρον. Όχι απαραίτητα από κακία. Ούτε επειδή θέλουν να βλάψουν κάποιον. Αλλά επειδή έτσι είναι χτισμένος ο χώρος.
Ο καθένας σκέφτεται πώς θα ανέβει ένα σκαλί πιο πάνω.
Πώς θα πάρει καλύτερη θέση στην αφίσα.
Πώς θα εξασφαλίσει καλύτερο μεροκάματο.
Πώς θα βρεθεί σε μεγαλύτερο μαγαζί.
Πώς θα κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του.
Και όταν αυτή η λογική κυριαρχεί, η έννοια της ομάδας περνά σε δεύτερη μοίρα.
Γι’ αυτό και στη νύχτα σπάνια συναντάς πραγματικές φιλίες. Συναντάς συνεργασίες. Συναντάς συμμαχίες. Συναντάς ανθρώπους που για ένα διάστημα πορεύονται μαζί επειδή οι δρόμοι τους συμπίπτουν.
Όταν όμως οι δρόμοι πάψουν να συμπίπτουν, ο καθένας ακολουθεί τη δική του κατεύθυνση.
Μπορεί να ακούγεται κυνικό. Μπορεί να ακούγεται σκληρό. Όμως όσοι έχουν ζήσει από κοντά τη νύχτα ξέρουν ότι οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις γεννιούνται όταν μπερδεύεις τη συνεργασία με τη φιλία.
Γιατί οι πραγματικοί φίλοι μένουν δίπλα σου όταν δεν τους συμφέρει.
Οι περισσότεροι άνθρωποι της νύχτας μένουν δίπλα σου όσο τους συμφέρει.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διαφορά.
Γι’ αυτό, αν υπάρχει ένα μάθημα που διδάσκει η νύχτα, είναι το εξής:
Μην μπερδεύεις ποτέ τα χειροκροτήματα με την αφοσίωση, ούτε τις συνεργασίες με τις φιλίες. Γιατί στη νύχτα, οι περισσότεροι τραγουδιστές δεν παίζουν για την ομάδα. Παίζουν για τη δική τους καριέρα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
