Στη Θεσσαλονίκη, όταν ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε το δικό του πακέτο προτάσεων —κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ, ενίσχυση 500 ευρώ για τους φοιτητές, ΦΠΑ 6% στα βασικά αγαθά και μείωση της τιμής του ρεύματος κατά 30%— η απάντηση ήρθε σχεδόν αυτοματοποιημένα:
«Για ακόμη μία φορά εξαπατά τους πολίτες».
Οι εξαγγελίες του χαρακτηρίστηκαν ακοστολόγητες, οι δεσμεύσεις του βαφτίστηκαν παροχολογία και ολόκληρο το σχέδιό του παρουσιάστηκε ως ένας ακόμη πολιτικός «μουσαμάς».
Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, ανέβηκε στο βήμα της ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ανακοίνωσε αντίστοιχα μέτρα: κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ από τον Ιανουάριο του 2028, επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ στους δημοσίους υπαλλήλους, ετήσια ενίσχυση 400 ευρώ στους συνταξιούχους και μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 30% μέσα στην επόμενη τριετία.
Και τότε το αφήγημα άλλαξε.
Από την «εξαπάτηση» περάσαμε στο «μπράβο». Από την παροχολογία, στο κοστολογημένο κυβερνητικό σχέδιο. Από τους πολιτικούς «μουσαμάδες», στη «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας».
Δεν μπορούμε, όμως, να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Όταν τα λέει ο Τσίπρας, δεν γίνεται να θεωρούνται αυτομάτως εξαπάτηση. Και όταν τα επαναλαμβάνει ο Μητσοτάκης, να μετατρέπονται ξαφνικά σε υπεύθυνο και κοστολογημένο σχέδιο.
Ή τα μέτρα είναι σωστά ή δεν είναι. Η αξία μιας πρότασης δεν μπορεί να αλλάζει ανάλογα με το ποιος ανεβαίνει στο βήμα και την ανακοινώνει.
Η αντίφαση είναι ξεκάθαρη και δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Οι πολίτες άκουσαν δύο πολιτικούς αρχηγούς να προτείνουν παρεμβάσεις με αρκετά κοινά σημεία. Μόνο που στη μία περίπτωση άκουσαν για «εξαπάτηση» και στην άλλη για ένα υπεύθυνο σχέδιο προόδου.
Τελικά, το πρόβλημα ήταν τα μέτρα ή το όνομα εκείνου που τα ανακοίνωσε;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
