Υπάρχουν ορισμένες αναρτήσεις που δεν περνούν απλώς από το timeline, αλλά σε σταματούν. Σε βάζουν να διαβάσεις πιο προσεκτικά, να σκεφτείς, να νιώσεις. Μία τέτοια ανάρτηση έκανε ο δημοσιογράφος Σταύρος Καλογεράκης, επιλέγοντας να μιλήσει ανοιχτά για μια από τις πιο δύσκολες και καθοριστικές περιόδους της ζωής του.
Μέσα από ένα κείμενο βαθιά προσωπικό, χωρίς φίλτρα και υπερβολές, περιγράφει τη στιγμή που ήρθε αντιμέτωπος με την αλήθεια για την κατάσταση της υγείας του, την εσωτερική του κατάρρευση, αλλά και την απόφαση που πήρε να αλλάξει ριζικά τη ζωή του. Έναν χρόνο μετά, ο ίδιος μετρά μια απώλεια 71 κιλών και, κυρίως, μια διαφορετική καθημερινότητα, με περισσότερη δύναμη, πίστη και ουσία.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτησή του:
“8/4/2025 – 14/4/2026: Ο δικός μου Μαραθώνιος Ζωής
Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που ξεκίνησε ένας αγώνας γεμάτος φως. Ήταν 4 Απριλίου 2025, ένα απόγευμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Εκείνη τη μέρα πήρα στα χέρια μου τα αποτελέσματα εξετάσεων που είχα κάνει λόγω ενός προβλήματος που είχα παρατηρήσει λίγο νωρίτερα. Και τότε ήρθε η αλήθεια, ωμή και αδιαπραγμάτευτη: η κατάσταση της υγείας μου ήταν πολύ χειρότερη απ’ όσο φανταζόμουν.
Ζάχαρο 252. Ένας οργανισμός στα όρια. Ένας άνθρωπος που από τύχη στεκόταν ακόμα όρθιος.
Για χρόνια είχα αφήσει τον εαυτό μου. Είχα βάλει μπροστά τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, και πίσω – σχεδόν ανύπαρκτη – την υγεία μου. Έμαθα να γεμίζω τα κενά μου με φαγητό και ποτό. Στις χαρές, στις λύπες, στην καθημερινότητα. Ήταν ο τρόπος μου να νιώθω καλά. Ή έτσι νόμιζα.
Ήξερα ότι υπήρχε πρόβλημα. Το έβλεπα. Αλλά δεν έκανα τίποτα. Ή μάλλον… έκανα πως δεν το έβλεπα.
Υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου που προσπαθούσαν να με βοηθήσουν. Ο Christos, ο Dionis και ο Giorgos. Άνθρωποι δικοί μου. Κι εγώ; Αντί να ακούσω, αντιδρούσα. Έφτασα στο σημείο να συγκρουστώ μαζί τους, να τους κατηγορήσω άδικα, γιατί δεν ήθελα να αντιμετωπίσω την αλήθεια.
Μέχρι που έφτασα στα όριά μου.
Μια στιγμή που δεν ξεχνιέται. Μετά από ένα ακόμα υπερβολικό γεύμα, ήρθε η κατάρρευση. Εκεί, για πρώτη φορά, με δάκρυα στα μάτια, ζήτησα τη βοήθεια του Θεού. Του ζήτησα να με λυπηθεί. Να μου δώσει μια ευκαιρία. Να με βγάλει από τον πάτο στον οποίο είχα φτάσει.
Και λίγες μέρες μετά, το σώμα μου άρχισε να “φωνάζει”.
Εμφάνισα έντονη συχνοουρία — κάτι που για την ηλικία μου δεν ήταν φυσιολογικό. Αυτό ήταν το πρώτο πραγματικό καμπανάκι που δεν μπορούσα να αγνοήσω. Απευθύνθηκα στην Anastasia, που με βοήθησε άμεσα να κινηθώ και να κάνω τις απαραίτητες εξετάσεις, φοβούμενος ακόμη και για κάτι πιο σοβαρό.
Και ήρθε η επιβεβαίωση.
Αλλά αυτή τη φορά, κάτι είχε αλλάξει μέσα μου.
Δεν το άφησα.
Με πίστη στον Θεό και με τη δύναμη που ένιωθα ότι μου έδινε, έψαξα για βοήθεια και βρήκα έναν άνθρωπο που δεν με έκρινε. Τον κύριο Giannis Papatheodorou. Όταν βρέθηκα στο ιατρείο του, ζύγιζα 204 κιλά. Με άκουσε, με κατανόησε και μου έδειξε τον δρόμο, χωρίς να με φέρει ούτε στιγμή σε δύσκολη θέση. Εκεί ξεκίνησε πραγματικά ο αγώνας μου.
Και δεν ήμουν μόνος.
Στη διαδρομή εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Ο Dimitris από την Αγία Παρασκευή, τον οποίο είχα γνωρίσει μέσω του Panagiotis Rillos. Από την πρώτη στιγμή στάθηκε δίπλα μου και έγινε ο μέντοράς μου. Εκείνος ήταν που μου είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Αυτό που ξεκινάς δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι Μαραθώνιος». Και έτσι ακριβώς άρχισα να το βλέπω κι εγώ.
Το πρώτο διάστημα δεν ήταν εύκολο. Από τις υπερβολές, έπρεπε να περάσω στην ισορροπία. Από την ανεξέλεγκτη καθημερινότητα, στη συνειδητή επιλογή. Ήταν δύσκολο. Αλλά κάθε μικρή αλλαγή έφερνε και μια μικρή νίκη, έχοντας στο πλευρό μου και τον αδερφό μου Βασίλης που με προσέχει και με φροντίζει με τα γεύματα που κάνει στο απαιτητικό επαγγελματικά πρόγραμμά μου.
Και αυτές οι νίκες άρχισαν να συσσωρεύονται.
Με πίστη, επιμονή και τη βοήθεια του Θεού, συνέχισα αυτόν τον «Μαραθώνιο».
Σήμερα, έναν χρόνο μετά, έχω χάσει 71 κιλά.
71 κιλά.
Ένας αριθμός που κάποτε έμοιαζε αδύνατος.
Αλλά πιο σημαντικό από τον αριθμό, είναι η ζωή που κέρδισα πίσω.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια στιγμή με τη φίλη μου τη Valentina, στο Ηρώδειο. Στην επιστροφή, δεν μπορούσα να περπατήσω ούτε ενάμιση χιλιόμετρο για να φτάσουμε στο αυτοκίνητο. Σήμερα, αυτή η εικόνα μοιάζει μακρινή.
Πλέον, κινούμαι ελεύθερα. Κάνω χιλιάδες βήματα την ημέρα χωρίς να κουράζομαι. Χωρίς να λαχανιάζω. Χωρίς να νιώθω ότι το σώμα μου με προδίδει.
Και το πιο σημαντικό;
Δεν είμαι πια μόνος σε αυτό.
Έχω δίπλα μου ανθρώπους που έγιναν σύμμαχοι. Που με στήριξαν και συνεχίζουν να με στηρίζουν κάθε μέρα.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι αυτό:
Αν τα κατάφερα εγώ — που ήμουν τέρμα αρνητικός σε οποιαδήποτε διατροφή ή αλλαγή — τότε μπορεί να τα καταφέρει ο καθένας.
Με πίστη στον Θεό, ή σε ό,τι πιστεύει ο καθένας.
Με ανθρώπους δίπλα του που στηρίζουν πραγματικά την προσπάθειά του.
Και με την απόφαση να αλλάξει.
Γιατί αυτός ο δρόμος δεν είναι εύκολος.
Είναι Μαραθώνιος.
Και ο δικός μου συνεχίζεται. Και όταν φτάσω στο σημείο του «τερματισμού», με τη βοήθεια του Θεού, ο στόχος δεν θα είναι απλώς να τελειώσει — αλλά να συνεχίσω, πλέον, σε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής.”
