Οι μέρες περνούν.
Ο Μαζώ, όμως, δεν φεύγει.
Και όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο πως αυτό που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομα του Γιώργου Μαζωνάκη δεν ήταν ένα κύμα συγκίνησης που θα κρατούσε μερικά εικοσιτετράωρα και μετά θα ξεφούσκωνε.
Το αντίθετο συμβαίνει.
Οτιδήποτε αφορά τον Μαζώ εξακολουθεί να προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον.
Η ζωή του. Οι ιστορίες του. Οι παλιές του συνεντεύξεις. Η υπόθεση του θανάτου του. Και πάνω απ’ όλα, τα τραγούδια του.
Τηλεόραση, ραδιόφωνο, sites, social media.
Παντού Μαζώ.
Υπάρχει όμως ένας χώρος που αποτυπώνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο αυτό που πραγματικά συμβαίνει.
Η νύχτα.
Εκεί όπου ο Μαζωνάκης έγραψε ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας του, σήμερα συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό.
Ο Μαζώ πέθανε – και η νύχτα δεν τον έχει παίξει ποτέ περισσότερο.
Ακούγεται σκληρό.
Είναι όμως η πραγματικότητα που συναντάς στα μαγαζιά.
Τα προγράμματα έχουν αλλάξει. Οι DJs έχουν προσαρμοστεί. Πάρτι στήνονται πάνω στα τραγούδια του, ενώ στα νυχτερινά σχήματα το ένα κομμάτι του διαδέχεται το άλλο.
Εκεί που κάποτε μέσα σε μια βραδιά μπορεί να άκουγες δέκα τραγούδια Μαζωνάκη, τώρα μπορεί να ακούσεις πενήντα.
Και μόλις ακουστούν οι πρώτες νότες;
Χαμός.
Δεν χρειάζεται καν να πεις στον κόσμο ποιος τραγουδά.
Ξέρει.
Και τραγουδάει μαζί του.
Αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο παιχνίδι που μπορεί να παίξει η ζωή με έναν μεγάλο καλλιτέχνη.
Να φύγει ο ίδιος και η φωνή του να γίνει ακόμη πιο δυνατή.
Το έχουμε ξαναδεί.
Παντελής Παντελίδης.
Πέρασαν χρόνια και όμως υπάρχουν βραδιές που ένα τραγούδι του αρκεί για να σηκώσει ολόκληρο μαγαζί στο πόδι.
Γιατί τελικά κάποιοι τραγουδιστές πεθαίνουν μόνο ημερολογιακά.
Καλλιτεχνικά, δεν φεύγουν ποτέ.
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τον Μαζώ.
Δεν βρίσκεται στην πίστα, αλλά βρίσκεται σε κάθε πίστα.
Δεν κάνει εμφανίσεις, αλλά ακούγεται κάθε βράδυ.
Δεν κυκλοφορεί νέο τραγούδι, αλλά τα παλιά του τραγούδια ζουν ξανά σαν να βγήκαν χθες.
Ο Μαζωνάκης μπορεί να έφυγε.
Αλλά αυτή τη στιγμή είναι ξανά Νο1.
Και τελικά ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη που μπορεί να πετύχει ένας τραγουδιστής.
Να έρθει κάποτε η στιγμή που δεν θα χρειάζεται να είναι ο ίδιος εκεί για να γεμίζει το μαγαζί.
Θα αρκεί να πατήσει κάποιος το play.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
