Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή ξεφεύγει ολοένα και περισσότερο, με το Ιράν να δείχνει μια αντοχή και μια επιχειρησιακή επιμονή που ελάχιστοι είχαν προβλέψει στην αρχή αυτής της σύγκρουσης. Κι αν κάποιοι πίστεψαν ότι η Τεχεράνη θα λύγιζε άμεσα κάτω από την πίεση, τα τελευταία χτυπήματα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: ότι όχι μόνο αντέχει, αλλά απαντά και με τρόπο που αναγκάζει τους απέναντι να ξαναμετρούν τα δεδομένα.
Το απόγευμα της Πέμπτης 19 Μαρτίου, το Ιράν εξαπέλυσε νέα πυραυλική επίθεση προς το Ισραήλ και ένα από τα πιο ηχηρά αποτελέσματα ήταν το περιστατικό στη Χάιφα, όπου θραύσματα από αναχαιτίσεις έπληξαν το συγκρότημα των διυλιστηρίων, προκαλώντας φωτιά σε δύο σημεία της εγκατάστασης. Οι ισραηλινές αρχές ανέφεραν ότι η πυρκαγιά τέθηκε υπό έλεγχο και ότι δεν υπήρξε διαρροή επικίνδυνων υλικών, όμως το ίδιο το γεγονός ότι επλήγη κρίσιμη ενεργειακή υποδομή έχει τη δική του βαριά σημειολογία.
Και εδώ είναι το ζουμί: μπορεί επισήμως να γίνεται λόγος για περιορισμένες ζημιές, όμως σε επίπεδο εντυπώσεων, νεύρων και ισορροπιών, το μήνυμα εστάλη. Το Ιράν δείχνει ότι έχει τη δυνατότητα να κρατά ανοιχτά πολλά μέτωπα, να απειλεί ενεργειακές υποδομές και να μεταφέρει το βάρος της ανασφάλειας στην απέναντι πλευρά. Αυτό ακριβώς είναι που έχει φέρει δύσκολα σε όσους θεωρούσαν ότι η έκβαση θα είναι γρήγορη, μονομερής και πλήρως ελεγχόμενη.
Ιδιαίτερο θόρυβο έχει προκαλέσει και η υπόθεση με το αμερικανικό F-35. Υπάρχουν αναφορές ότι αμερικανικό F-35 δέχθηκε πυρά και προχώρησε σε αναγκαστική προσγείωση μετά από αποστολή πάνω από το Ιράν, ενώ ιρανικές πηγές έσπευσαν να παρουσιάσουν το περιστατικό ως δικό τους πλήγμα. Μέχρι αυτή την ώρα, το στοιχείο της «κατάρριψης» ή του άμεσου επιτυχημένου χτυπήματος από ιρανικής πλευράς δεν έχει επιβεβαιωθεί με σαφήνεια από ανεξάρτητες επίσημες πηγές, όμως μόνο και μόνο το ότι συζητείται σοβαρά ένα τέτοιο επεισόδιο δείχνει πόσο έχει ανέβει το επίπεδο της σύγκρουσης.
Στην Ουάσιγκτον, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε να τραβά χειρόφρενο σε ό,τι αφορά περαιτέρω αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή με χερσαίες δυνάμεις, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν προτίθεται να στείλει στρατεύματα. Παράλληλα, επιβεβαιώνεται ότι πίεσε τον Νετανιάχου να σταματήσουν τα χτυπήματα σε ιρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις, θέλοντας προφανώς να ανακόψει μια κλιμάκωση που ήδη χτυπά νεύρα, αγορές και γεωπολιτικές ισορροπίες. Την ίδια ώρα, ο Τραμπ επαίνεσε την Ιαπωνία ότι «ανεβαίνει στο γήπεδο», σε μια περίοδο που η Ουάσιγκτον αναζητά στήριξη για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και της ενεργειακής ροής στην περιοχή, αν και το Τόκιο παραμένει προσεκτικό στα όρια της δικής του εμπλοκής.
Το συμπέρασμα είναι ένα: όσοι είχαν βιαστεί να θεωρήσουν το Ιράν «τελειωμένο χαρτί», μάλλον τώρα αναθεωρούν. Γιατί μπορεί να δέχεται τεράστια πίεση, όμως δεν έχει καταρρεύσει. Αντίθετα, δείχνει ότι έχει αποθέματα, νεύρο και διάθεση να απαντήσει σε σημεία που πονάνε πραγματικά. Και αυτό αλλάζει το παιχνίδι — στρατιωτικά, πολιτικά και ενεργειακά.
