Σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή φλέγεται και οι ισορροπίες αλλάζουν μέρα με τη μέρα, η Ελλάδα βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο μιας εξαιρετικά λεπτής – και επικίνδυνης – εξίσωσης.
Η κατάρριψη ιρανικών πυραύλων από ελληνική πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία άνοιξε έναν κύκλο σφοδρών πολιτικών αντιδράσεων στο εσωτερικό, με σύσσωμη την αντιπολίτευση να μιλά για εμπλοκή της χώρας σε έναν πόλεμο που – θεωρητικά – δεν είναι δικός της.
⸻
Δύο αφηγήματα, μία πραγματικότητα
Από τη μία πλευρά, ο Νίκος Δένδιας εμφανίζεται ξεκάθαρος:
Η Ελλάδα, όπως λέει, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να συμβάλλει στην προστασία κρίσιμων υποδομών και – κατ’ επέκταση – της παγκόσμιας οικονομίας.
Το αφήγημα είναι συγκεκριμένο:
👉 Οι ελληνικοί Patriot προστατεύουν ενεργειακές εγκαταστάσεις
👉 Άρα προστατεύεται η ροή πετρελαίου
👉 Άρα προστατεύονται οι πολίτες της Ευρώπης και του κόσμου
Μια λογική που σε επίπεδο γεωπολιτικής έχει βάση.
⸻
…και από την άλλη
Από την άλλη όμως, το ερώτημα είναι πιο απλό – και πιο ωμό:
Είναι δουλειά της Ελλάδας να αναχαιτίζει πυραύλους σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν συμμετέχει επίσημα;
Γιατί όσο κι αν “ντύνεται” με όρους ασφάλειας και διεθνούς ευθύνης, η εικόνα είναι μία:
👉 Ελληνικό προσωπικό
👉 Ελληνικό οπλικό σύστημα
👉 Καταρρίπτει πυραύλους ενός εμπλεκόμενου κράτους
Και αυτό, πολιτικά και στρατιωτικά, δεν λέγεται ουδετερότητα.
⸻
Η αντίδραση της αντιπολίτευσης
Δεν είναι τυχαίο ότι από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ μέχρι ΚΚΕ και τα υπόλοιπα κόμματα, η γραμμή είναι κοινή:
👉 «Η Ελλάδα εμπλέκεται»
👉 «Καταρρέει το αφήγημα περί μη συμμετοχής»
👉 «Επιστροφή της πυροβολαρχίας άμεσα»
Και εδώ υπάρχει μια ειρωνεία που δεν περνά απαρατήρητη:
Οι ίδιοι που σήμερα καταγγέλλουν, είχαν στηρίξει τη συμφωνία συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία.
⸻
Το μεγάλο ρίσκο: Το Ιράν δεν είναι… εύκολος αντίπαλος
Και κάπου εδώ μπαίνει η ουσία που λίγοι λένε ανοιχτά:
Το Ιράν δεν είναι μια χώρα που αγνοείς.
Τα τελευταία 24ωρα δείχνει ξεκάθαρα ότι:
👉 Έχει επιχειρησιακή ικανότητα
👉 Αντέχει στρατιωτικά
👉 Και – κυρίως – απαντά
Και η προειδοποίηση που έχει ήδη πέσει στο τραπέζι είναι βαριά:
«Θα επιτεθούμε σε οποιαδήποτε αμερικανική βάση στην Ευρώπη, εάν χρειαστεί»
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κάθε “έμμεση” εμπλοκή μπορεί να μετατραπεί σε άμεση συνέπεια.
⸻
Το ερώτημα που μένει
Η Ελλάδα κινείται σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σε:
✔ Συμμαχικές υποχρεώσεις
✔ Διεθνή ρόλο
❗ Και εθνικό ρίσκο
Το ερώτημα όμως είναι ένα και δεν χωράει πολλές ερμηνείες:
Πού τελειώνει η “στήριξη συμμάχων” και πού ξεκινά η εμπλοκή σε έναν πόλεμο που δεν μας ανήκει;
Γιατί στην πράξη, όταν πατάς το κουμπί και ρίχνεις πύραυλο…
δεν έχει σημασία πώς το ονομάζεις.
Έχει σημασία ότι συμμετέχεις.
