Δεν εμφανίζεται συχνά δημόσια.
Και γι’ αυτό, όταν η Μαρία Αγγελικούση παίρνει τον λόγο, η ναυτιλιακή αγορά ακούει με προσοχή.
Στο 10ο Capital Link Maritime Leaders Summit, στο πλαίσιο των Ποσειδωνίων, η επικεφαλής του Ομίλου Αγγελικούση τοποθετήθηκε για όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν σήμερα τη διεθνή ναυτιλία: τη Μέση Ανατολή, την ενεργειακή ασφάλεια, τα δεξαμενόπλοια, την αποανθρακοποίηση, τον ΙΜΟ, αλλά και το μεγάλο θέμα της ελληνικής σημαίας.
Και εκεί ήρθε η στιγμή που ξεχώρισε.
Η ίδια δήλωσε περήφανη που η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων του Ομίλου Αγγελικούση φέρει την ελληνική σημαία, με την αίθουσα να ξεσπά σε θερμό χειροκρότημα.
Γιατί αυτή η φράση δεν ήταν απλώς μια τοποθέτηση.
Ήταν μήνυμα.
Σε μια περίοδο που η ελληνική σημαία στη ναυτιλία βρίσκεται ξανά στο κέντρο της συζήτησης, η Μαρία Αγγελικούση έδωσε καθαρή απάντηση. Όχι με θόρυβο. Όχι με υπερβολές. Αλλά με το βάρος ενός ονόματος που κουβαλά ιστορία, στόλο, διεθνές αποτύπωμα και βαθιά ελληνική ναυτιλιακή ταυτότητα.
Αναφερόμενη στην κρίση στη Μέση Ανατολή και στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, έκανε λόγο για μία από τις σοβαρότερες αναταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα ενέργειας των τελευταίων δεκαετιών. Παράλληλα, στάθηκε στην ανθεκτικότητα της παγκόσμιας οικονομίας, σημειώνοντας πως οι τιμές βασικών εμπορευμάτων κινήθηκαν ανοδικά, όχι όμως στα επίπεδα που η ίδια ανέμενε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο Κατάρ, με το οποίο ο Όμιλος Αγγελικούση συνεργάζεται για περισσότερα από 20 χρόνια. Εξέφρασε την εκτίμηση ότι, όταν ανοίξουν ξανά τα Στενά του Ορμούζ, οι ροές ενέργειας θα επανέλθουν, τονίζοντας πως οι Καταριανοί είναι έμπειροι και ικανοί διαχειριστές.
Την ίδια ώρα, υπογράμμισε τον ρόλο των ΗΠΑ στην παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια, ειδικά στο LNG, λέγοντας πως η Αμερική θα αποτελέσει σημαντικό κομμάτι της ενεργειακής ασφάλειας τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας.
Για την αγορά των δεξαμενόπλοιων, η κ. Αγγελικούση εμφανίστηκε ψύχραιμη. Τη χαρακτήρισε ισορροπημένη, επισημαίνοντας όμως ότι η ηλικία του στόλου είναι καθοριστικός παράγοντας. Όπως είπε, μέχρι το τέλος του χρόνου σχεδόν τα μισά VLCC θα είναι άνω των 15 ετών, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό θα ξεπερνά τα 20 χρόνια.
Στο ίδιο πλαίσιο, τάχθηκε υπέρ της ασφαλούς απόσυρσης μέρους του σκιώδους στόλου, ένα ζήτημα που απασχολεί έντονα τη διεθνή ναυτιλιακή κοινότητα.
Όμως η πιο ανθρώπινη διάσταση της τοποθέτησής της ήρθε όταν μίλησε για τους ανθρώπους.
Για τα πληρώματα.
Για τα γραφεία.
Για τη νέα γενιά των Ελλήνων ναυτικών.
Η Μαρία Αγγελικούση αποκάλυψε ότι κάθε χρόνο ο Όμιλος παίρνει περίπου 700 Έλληνες δοκίμους, δηλαδή γύρω στο 35% των εισακτέων στην Ελλάδα, τους κατανέμει στον στόλο και στη συνέχεια οι καλύτεροι εξελίσσονται σε υποπλοιάρχους, αξιωματικούς μηχανής, πλοιάρχους, αρχιμηχανικούς και στελέχη των γραφείων.
Αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό μήνυμα.
Ότι η ναυτιλία δεν είναι μόνο πλοία, ναύλα, καύσιμα και γεωπολιτική.
Είναι άνθρωποι.
Και χωρίς ανθρώπους, ούτε στόλος υπάρχει, ούτε συνέχεια, ούτε ελληνική ναυτοσύνη.
Στο κομμάτι της αποανθρακοποίησης και των κανονισμών του ΙΜΟ, η κ. Αγγελικούση στάθηκε στην ανάγκη ρεαλισμού. Υπογράμμισε ότι το προηγούμενο πλαίσιο που συζητούνταν θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά επιζήμιο για τη ναυτιλία, καθώς ουσιαστικά θα επέβαλλε ένα μοντέλο βασισμένο σε καύσιμα πράσινου υδρογόνου που ακόμη δεν υπάρχουν στην πραγματική αγορά.
Με σαφείς αιχμές, αλλά χωρίς ακρότητες, έστειλε μήνυμα ότι οι αποφάσεις για έναν κλάδο που μεταφέρει σχεδόν το 90% του παγκόσμιου εμπορίου δεν μπορούν να λαμβάνονται αποκομμένες από την πραγματικότητα.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στη στάση της ελληνικής αντιπροσωπείας στον ΙΜΟ, εκφράζοντας δημόσια την ικανοποίησή της για τη στήριξη εναλλακτικών προτάσεων που – όπως άφησε να εννοηθεί – ακούνε περισσότερο τη φωνή της αγοράς και λιγότερο τη θεωρία.
Και τότε ήρθε η φράση που ίσως συμπύκνωσε ολόκληρη τη φιλοσοφία της.
«Είμαι πολύ περήφανη για την επιλογή μου η συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων μας να φέρει την ελληνική σημαία».
Μια φράση που δεν πέρασε απαρατήρητη.
Γιατί σε μια εποχή που αρκετοί συζητούν για το μέλλον του ελληνικού νηολογίου, η ισχυρότερη γυναίκα της ελληνικής ναυτιλίας έστειλε ένα μήνυμα ουσίας, εμπιστοσύνης αλλά και ευθύνης.
Και το χειροκρότημα που ακολούθησε, ίσως τελικά να μην ήταν απλώς ευγένεια.
Ήταν αναγνώριση.
TSIPAS BLOG – ΓIA NA ΞΕΡΕΤΕ
