Υπήρχε μια εποχή που η μεγαλύτερη φιλοδοξία ενός νέου ανθρώπου ήταν να αποκτήσει το δικό του σπίτι. Να κάνει οικονομίες, να πάρει ένα στεγαστικό δάνειο, να χτίσει κάτι που θα άφηνε στα παιδιά του. Η ιδιοκτησία αποτελούσε σύμβολο ασφάλειας, προόδου και αξιοπρέπειας.
Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν σχεδόν… πολυτέλεια.
Για μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, το όνειρο δεν είναι πλέον η αγορά κατοικίας. Είναι να βρεθεί ένα αξιοπρεπές σπίτι προς ενοικίαση, σε μια φυσιολογική τιμή, χωρίς να χρειάζεται να δώσεις πάνω από τον μισό μισθό σου για τέσσερις τοίχους.
Η στεγαστική κρίση δεν χτύπησε ξαφνικά την πόρτα της Ελλάδας. Ήρθε σιγά-σιγά, αλλά σήμερα βρίσκεται μέσα σε κάθε σπίτι. Τη ζουν οι νέοι που δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό τους. Τη ζουν τα νέα ζευγάρια που αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας. Τη ζουν οι γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να εργάζονται και, παρ’ όλα αυτά, να μην μπορούν να σταθούν οικονομικά στα πόδια τους.
Το πιο σκληρό είναι ότι η αγορά έχει πάψει να λειτουργεί με όρους λογικής. Ενοίκια που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν αδιανόητα, σήμερα παρουσιάζονται ως… φυσιολογικά. Μικρά διαμερίσματα κοστολογούνται σαν να πρόκειται για πολυτελείς κατοικίες, ενώ οι μισθοί παραμένουν σχεδόν καθηλωμένοι.
Έτσι δημιουργείται μια κοινωνία δύο ταχυτήτων. Από τη μία όσοι διαθέτουν ήδη ακίνητα και βλέπουν την περιουσία τους να αποκτά ολοένα μεγαλύτερη αξία. Από την άλλη, όσοι εργάζονται καθημερινά αλλά δεν μπορούν ούτε να αγοράσουν ούτε να νοικιάσουν εύκολα ένα σπίτι.
Και κάπου εκεί χάθηκε το αυτονόητο.
Γιατί η στέγη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας. Δεν μπορεί ένας εργαζόμενος να πληρώνεται και να αναρωτιέται αν θα δώσει τα χρήματά του στο ενοίκιο ή αν θα του μείνουν αρκετά για να ζήσει μέχρι το τέλος του μήνα.
Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι οι αριθμοί.
Είναι ότι μια ολόκληρη γενιά έπαψε να σχεδιάζει το μέλλον της. Δεν μιλά για αγορά κατοικίας. Δεν μιλά για επενδύσεις. Δεν μιλά καν για το πώς θα αποκτήσει κάτι δικό της.
Συζητά μόνο αν θα βρει ένα σπίτι που να αντέχει η τσέπη της.
Και όταν μια κοινωνία αναγκάζεται να χαμηλώσει τόσο πολύ τα όνειρά της, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό.
Είναι βαθιά κοινωνικό.
Γιατί μια χώρα όπου το όνειρο της ιδιοκτησίας αντικαταστάθηκε από την αγωνία του ενοικίου, είναι μια χώρα που οφείλει να αναρωτηθεί πού ακριβώς έχασε την ισορροπία της.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
