Η νύχτα δεν είναι απλώς επάγγελμα.
Είναι μικρόβιο.
Και όποιος το κόλλησε νέος, το κουβαλάει για πάντα.
Όταν κάποιος έχει περάσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε μαγαζιά, δίπλα σε καλλιτέχνες, συμφωνίες, εντάσεις, νύχτες που κρατάνε μέχρι το πρωί, τι ακριβώς περιμένεις να κάνει στα 60 του;
Να ανοίξει περίπτερο;
Να πουλάει τσιγάρα και εφημερίδες;
Αυτό δεν είναι απλώς αλλαγή δουλειάς.
Είναι αλλαγή ταυτότητας.
⸻
Το μαγαζί είναι το βασίλειό τους
Μέσα στο μαγαζί, ο επιχειρηματίας νιώθει εξουσία.
Νιώθει ότι:
• αποφασίζει
• κινεί τα νήματα
• έχει λόγο
• τον υπολογίζουν
Εκεί είναι το βασίλειό του.
Τα τραπέζια, τα φώτα, η μουσική, οι αφίξεις, οι χαιρετισμοί.
Εκεί έχει ρόλο.
Έξω από αυτό;
Στον δρόμο, στο φως της μέρας, στην «κανονική» ζωή;
Δεν του δίνει κανείς σημασία.
Και αυτή η απότομη προσγείωση είναι πιο βαριά από μια κακή σεζόν.
⸻
Για αυτό συνεχίζουν
Όχι επειδή δεν καταλαβαίνουν τα νούμερα.
Τα καταλαβαίνουν πολύ καλά.
Συνεχίζουν γιατί:
• η νύχτα είναι ο κόσμος τους
• το μαγαζί είναι η σκηνή τους
• και χωρίς αυτά, νιώθουν αόρατοι
Γι’ αυτό, ακόμα κι όταν μπαίνουν μέσα, ψάχνουν κι άλλο μαγαζί.
Όχι για να βγάλουν λεφτά.
Αλλά για να μην σβήσουν.
Και κάπου εκεί, το «παράλογο» παύει να είναι περίεργο.
Γίνεται απολύτως ανθρώπινο.
