Το πιο εύκολο πράγμα είναι να εμφανίζεσαι ως καλός άνθρωπος όταν έχεις γεμάτες τσέπες. Να μοιράζεις χρήματα, να φωτογραφίζεσαι, να εισπράττεις χειροκροτήματα και να χτίζεις το προφίλ του μεγάλου ευεργέτη.
Το δύσκολο είναι να μάθουμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα.
Γιατί δεν είναι όλοι όσοι εμφανίζονται ως σωτήρες πραγματικοί σωτήρες. Ούτε κάθε μεγάλη δωρεά κρύβει απαραίτητα μια μεγάλη καρδιά.
Για κάποιους, η φιλανθρωπία δεν είναι πράξη προσφοράς. Είναι επένδυση.
Επένδυση στην εικόνα τους, στις γνωριμίες τους, στην κοινωνική αποδοχή. Ένας τρόπος να αποκτήσουν κύρος, επιρροή και πρόσβαση σε πόρτες που διαφορετικά μπορεί να έμεναν κλειστές.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία.
Έχουμε φτιάξει μια κοινωνία που πολλές φορές ενδιαφέρεται περισσότερο για το ποιος προσφέρει τη βοήθεια παρά για το γιατί υπάρχει ένας άνθρωπος που την έχει ανάγκη.
Φωτογραφίες, χειραψίες, βραβεύσεις, δημόσια ευχαριστώ. Ο ευεργέτης στο προσκήνιο. Ο άνθρωπος που υποφέρει στο περιθώριο.
Και το κράτος; Θεατής. Πολλές φορές βολεμένος θεατής.
Γιατί όσο η κοινωνία περιμένει από τον κάθε πλούσιο να κάνει τον σωτήρα, τόσο λιγότερο απαιτεί από το κράτος να κάνει τη δουλειά του.
Η υγεία δεν μπορεί να είναι λαχείο. Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να εξαρτάται από χορηγούς. Και η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να περιμένει να συγκινηθεί κάποιος με γεμάτο πορτοφόλι.
Δεν είναι κακό να προσφέρεις. Το αντίθετο. Κακό είναι να έχουμε φτάσει στο σημείο η προσφορά να υποκαθιστά την υποχρέωση.
Και ακόμη χειρότερο, να υπάρχει χώρος για ανθρώπους που επιχειρούν να μετατρέψουν την ανάγκη σε προσωπικό τους κέρδος.
Το πραγματικό μέτρο μιας κοινωνίας δεν είναι πόσους φιλάνθρωπους διαθέτει. Είναι πόσους ανθρώπους αναγκάζει να παρακαλούν για τα αυτονόητα.
Γιατί σε μια χώρα που λειτουργεί σωστά, ο άρρωστος δεν χρειάζεται ευεργέτη. Χρειάζεται νοσοκομείο. Ο πεινασμένος δεν χρειάζεται κάμερες και συσσίτια. Χρειάζεται να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αποτυχία μας.
Ότι μάθαμε να χειροκροτούμε εκείνον που μοιράζει ψίχουλα, αντί να απαιτούμε μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν θα χρειάζεται να απλώνει το χέρι.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αποκτήσουμε περισσότερους σωτήρες. Είναι να πάψουμε να έχουμε τόσους απελπισμένους που τους χρειάζονται.
