Οι Κυριακές στη Medusa έχουν αποκτήσει άρωμα νοσταλγίας. Από νωρίς το μεσημέρι, το ρολόι γυρίζει πίσω, στα χρόνια που γράφτηκαν μεγάλες επιτυχίες και γεννήθηκαν τραγούδια που εξακολουθούν να αντέχουν στον χρόνο.
Στο επίκεντρο ο Γιώργος Θεοφάνους, ο οποίος υποδέχεται στη σκηνή αγαπημένους φίλους και καλλιτέχνες με τους οποίους έχει μοιραστεί σπουδαίες μουσικές στιγμές. Την προηγούμενη Κυριακή ήταν η σειρά της Ευρυδίκης, χθες του Χρήστου Δάντη. Και η ανταπόκριση του κόσμου, όπως μαθαίνουμε, ήταν ενθουσιώδης.
Αλλά το ζουμί βρίσκεται αλλού.
Η Medusa δείχνει φέτος ότι δεν επέστρεψε απλώς για να προστεθεί στη λίστα των νυχτερινών μαγαζιών της Αθήνας. Επέστρεψε με συγκεκριμένο πλάνο, διαφορετική φιλοσοφία και διάθεση να ξεφύγει από την πεπατημένη.
Και αυτό έχει τη σημασία του. Γιατί σε μια σεζόν που προβλέπεται δύσκολη, με την ακρίβεια να πιέζει τις τσέπες και τον κόσμο να έχει χορτάσει από τα ίδια και τα ίδια, δεν αρκεί να ανοίξεις τις πόρτες και να περιμένεις πελατεία.
Πρέπει να δώσεις λόγο στον άλλον να σηκωθεί από τον καναπέ του και να έρθει στο μαγαζί σου.
Η Medusa, μέχρι στιγμής, επιχειρεί ακριβώς αυτό. Κινείται σε διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις, επενδύει σε ξεχωριστά concepts και δεν περιορίζεται σε μία συνταγή.
Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν όλοι κάνουν τα ίδια, στο τέλος κανείς δεν ξεχωρίζει.
Και η Medusa φαίνεται πως το έχει καταλάβει. Δεν προσπαθεί να μοιάσει στους υπόλοιπους. Προσπαθεί να δώσει στον κόσμο κάτι που δεν βρίσκει παντού.
Και στην πιάτσα της διασκέδασης, αυτό μπορεί να αποδειχθεί το μεγαλύτερό της όπλο.
