Η αθηναϊκή νύχτα είναι μαθημένη στις «κόντρες». Στα στρατόπεδα. Στα “δεν μιλιούνται”, “δεν πατάει ο ένας στο μαγαζί του άλλου”.
Αλλά να που βρήκαμε την εξαίρεση του κανόνα.
Γιατί το περασμένο Σάββατο στο POSIDONIO, δεν έγινε θέμα μόνο ο Θοδωρής Φέρρης που συνεχίζει να σπάει ρεκόρ και να τρελαίνει τα στατιστικά — έγινε θέμα και ο Γιάννης Μωράκης. Ναι, ο Μωράκης.
Η παρουσία του στο συγκεκριμένο μαγαζί προκάλεσε εντύπωση. Και όχι επειδή έχει κάποια “φυσική” σύνδεση με τον Φέρρη ή με το POSIDONIO — το αντίθετο: δεν υπάρχει προφανής γέφυρα. Ούτε καλλιτεχνικά, ούτε “παρεΐστικα”, ούτε ως εικόνα.
Γι’ αυτό και η εντύπωση ήταν αναμενόμενη.
Γιατί ο Μωράκης, με τα δικά του «δεσίματα» στη νύχτα, με τις δικές του αναφορές σε άλλα μαγαζιά και άλλες καλλιτεχνικές παρέες, το να περάσει την πόρτα ενός χώρου που —θεωρητικά— δεν είναι “ο κόσμος του”, δεν είναι απλή έξοδος. Είναι κίνηση. Και στη νύχτα, οι κινήσεις μετράνε.
Στην πιάτσα, τέτοιες εμφανίσεις σπάνια είναι “τυχαίες”. Το τι ακριβώς σημαίνει, θα φανεί στην πορεία.
Και τελικά αυτό ήταν που συζητήθηκε περισσότερο:
ότι μέσα σε μια νύχτα γεμάτη εγωισμούς, είδαμε κάτι σπάνιο — έναν επιχειρηματία να πατάει στο «γήπεδο» του άλλου, κόντρα στη νόρμα που θέλει τους πάντες να κρατάνε αποστάσεις.
Μικρή κίνηση; Ναι.
Αλλά στην Αθήνα, αυτές οι “μικρές” κινήσεις… γράφουν μεγάλα παρασκήνια.
