Από το Παρίσι μέχρι τα Τίρανα. Από τις Βρυξέλλες και τη Ρώμη μέχρι τη Μαδρίτη και τη Λισαβόνα.
Διαφορετικές χώρες, αλλά με τα ίδια κοινωνικά αδιέξοδα να επανέρχονται ξανά και ξανά.
Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Δεν βγάζει τον μήνα. Δεν βλέπει προοπτική. Δεν βλέπει μέλλον. Βλέπει μόνο σκοτάδι.
Το σούπερ μάρκετ έχει γίνει πολυτέλεια. Τα ενοίκια έχουν ξεφύγει από κάθε λογική. Η βενζίνη, το ρεύμα, οι καθημερινές υποχρεώσεις καταπίνουν τους μισθούς. Άνθρωποι δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και πάλι δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Και μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει με την αίσθηση ότι, όσο κι αν προσπαθήσει, δύσκολα θα καταφέρει να ζήσει καλύτερα από τους γονείς της.
Αυτή είναι η Ευρώπη πίσω από τις ωραίες ομιλίες, τους οικονομικούς δείκτες και τις μεγαλόστομες εξαγγελίες περί ανάπτυξης.
Και τι κάνουν οι κυβερνήσεις μπροστά σε αυτή την κοινωνική ασφυξία;
Αντί να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τους πολίτες, να ακούσουν την απόγνωσή τους και να επανεξετάσουν τις προτεραιότητές τους, εξακολουθούν να διαθέτουν τεράστιους πόρους για εξοπλισμούς και στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας.
Χρήματα που οι κοινωνίες ζητούν να δουν και στην παιδεία, στα νοσοκομεία, στις συντάξεις, στη στέγαση, στην πραγματική ενίσχυση των εισοδημάτων.
Η ασφάλεια της Ευρώπης και η υποστήριξη της Ουκρανίας αποτελούν υπαρκτές πολιτικές υποχρεώσεις. Αλλά η κοινωνική ασφάλεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν δευτερεύον ζήτημα.
Γιατί όταν πρόκειται για εξοπλισμούς, οι κυβερνήσεις ανακοινώνουν δισεκατομμύρια. Όταν πρόκειται για την καθημερινότητα του πολίτη, αρχίζει η συζήτηση για δημοσιονομικά όρια και περιορισμούς.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει πάντα ο Πούτιν.
Η Ρωσία, ο πόλεμος, οι εξωτερικές απειλές κυριαρχούν στην πολιτική ατζέντα. Σαν να μπορούν να εξηγήσουν κάθε αποτυχία της ευρωπαϊκής καθημερινότητας.
Μα είναι δυνατόν;
Ο Πούτιν καθορίζει τα ενοίκια στη Μαδρίτη; Ο Πούτιν ευθύνεται για τις ελλείψεις στα ευρωπαϊκά νοσοκομεία; Ο Πούτιν αποφασίζει πόσα χρήματα θα απομείνουν στον εργαζόμενο μετά το σούπερ μάρκετ;
Ο πόλεμος έχει οικονομικές συνέπειες. Κανείς δεν μπορεί να τις αγνοήσει. Αλλά ούτε η ακρίβεια ούτε η στεγαστική κρίση ούτε η διαφθορά γεννήθηκαν όλες στο Κρεμλίνο.
Δεν γίνεται η Ρωσία να μετατρέπεται σε μόνιμη εξήγηση για προβλήματα που απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις από τις ίδιες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Και εδώ είναι η ουσία.
Οι κοινωνίες δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν να μπορούν να πληρώνουν το σπίτι τους, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, να έχουν πρόσβαση σε αξιοπρεπή υγεία και παιδεία. Να μη φτάνουν στα μέσα του μήνα και μετρούν τα τελευταία ευρώ.
Η Ευρώπη θέλει να εμφανίζεται ισχυρή απέναντι στον υπόλοιπο πλανήτη.
Αλλά τι αξία έχει αυτή η ισχύς όταν ο ίδιος ο Ευρωπαίος πολίτης αισθάνεται οικονομικά ανυπεράσπιστος μέσα στο σπίτι του;
Αυτό είναι το ερώτημα που δεν απαντιέται με ανακοινώσεις, εξοπλιστικά προγράμματα και αναφορές στον Πούτιν.
Γιατί η εξωτερική ασφάλεια είναι σημαντική. Αλλά μια κοινωνία που χάνει την οικονομική της ασφάλεια έχει κάθε λόγο να απαιτεί αλλαγή προτεραιοτήτων.
Και όσο οι κυβερνήσεις δεν δίνουν πειστικές απαντήσεις, η οργή δεν πρόκειται να εξαφανιστεί επειδή κάποιος έδειξε με το δάχτυλο τη Μόσχα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
