Τον κρέμασαν στα μανταλάκια. Τον έκαναν πρώτο θέμα. Τον έστησαν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Και πριν προλάβει να μιλήσει η Δικαιοσύνη, κάποιοι είχαν ήδη βγάλει τη δική τους απόφαση.
Ένοχος!
Μόνο που στα Ιωάννινα το δικαστήριο αποφάσισε διαφορετικά.
Ομόφωνα αθώος ο πατέρας Αντώνιος. Μαζί του και οι δύο συγκατηγορούμενοί του, για την υπόθεση των δομών της «Κιβωτού του Κόσμου» στην Ήπειρο.
Δέκα συνεδριάσεις. Και μια αθωωτική απόφαση.
Τώρα, λοιπόν, ποιος θα του ζητήσει συγγνώμη;
Πού είναι οι εκπομπές που είχαν μετατρέψει την υπόθεση σε καθημερινό τηλεοπτικό θέαμα; Θα δώσουν στην αθώωση τον ίδιο χρόνο που έδωσαν στις κατηγορίες;
Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ένα παράξενο φαινόμενο. Το πόρισμα των δημοσιογράφων προηγείται πολλές φορές από εκείνο των δικαστών!
Πρώτα η δημόσια καταδίκη. Μετά η δίκη. Και αν έρθει η αθώωση, μια είδηση στα γρήγορα και πάμε παρακάτω.
Σαν να μη συνέβη τίποτα.
Σαν να μην υπάρχει άνθρωπος πίσω από το όνομα. Σαν να μην υπάρχει υπόληψη που μπορεί να έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.
Και για να μην παρεξηγούμαστε: η συγκεκριμένη αθώωση δεν κλείνει τις υπόλοιπες δικαστικές υποθέσεις. Καθεμία θα κριθεί ξεχωριστά.
Αλλά ούτε αυτό δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να μοιράζει καταδίκες από την τηλεόραση.
Ο δημοσιογράφος δεν είναι δικαστής. Το πάνελ δεν είναι δικαστήριο. Και η τηλεθέαση δεν είναι αποδεικτικό στοιχείο.
Ο πατέρας Αντώνιος αθωώθηκε στη συγκεκριμένη υπόθεση.
Όσοι τον είχαν παρουσιάσει ως ένοχο πριν από την απόφαση, έχουν τώρα μια ευκαιρία να αναλάβουν την ευθύνη των λόγων τους.
Γιατί τελικά στην ελληνική τηλεόραση η κατηγορία γίνεται πρωτοσέλιδο. Η αθώωση, όμως, χωράει στα ψιλά.
Και η συγγνώμη;
Αυτή μάλλον δεν φέρνει νούμερα τηλεθέασης.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
