Δεν είναι πια μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις.
Δεν είναι μόνο τα αδήλωτα εισοδήματα.
Δεν είναι μόνο οι «ύποπτες» κινήσεις εκατομμυρίων.
Πλέον, στο μικροσκόπιο της ΑΑΔΕ μπαίνει και κάτι πολύ πιο καθημερινό: οι μεταφορές χρημάτων μέσα στην ίδια την οικογένεια.
Ένας κοινός λογαριασμός.
Μια μεταφορά από γονείς σε παιδί.
Μια γονική παροχή.
Μια δωρεά.
Μια κίνηση που για μια οικογένεια μπορεί να μοιάζει απλή διευκόλυνση, για την Εφορία όμως μπορεί να ανοίξει φάκελο ελέγχου.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό θέμα.
Γιατί η ΑΑΔΕ δεν κοιτάζει πλέον μόνο ποιος πάτησε το κουμπί της μεταφοράς. Κοιτάζει ποιος είχε βάλει τα χρήματα, ποιος δημιούργησε το υπόλοιπο και κυρίως ποιος ωφελήθηκε τελικά από αυτά.
Με απλά λόγια: το ότι κάποιος είναι συνδικαιούχος σε έναν κοινό τραπεζικό λογαριασμό, δεν σημαίνει αυτόματα ότι η Εφορία θεωρεί πως τα χρήματα είναι δικά του.
Αυτό είναι το σημείο-κλειδί.
Χαρακτηριστική είναι υπόθεση που έφτασε στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών και αφορούσε μεταφορά 240.000 ευρώ από κοινό οικογενειακό λογαριασμό, στον οποίο συμμετείχαν γονείς και παιδιά, σε νέο λογαριασμό του γιου με τη σύζυγό του.
Η φορολογική διοίκηση έκρινε ότι επρόκειτο για άτυπη δωρεά. Γιατί; Επειδή δεν αποδείχθηκε ότι ο γιος είχε συμβάλει στη δημιουργία του ποσού. Τα χρήματα, μετά τη μεταφορά, πέρασαν ουσιαστικά στη διάθεση του ίδιου και της συζύγου του. Η προσφυγή απορρίφθηκε.
Και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: οι κοινοί λογαριασμοί δεν είναι πλέον «γκρίζα ζώνη» που κανείς δεν κοιτάζει.
Φέτος, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της ΑΑΔΕ, μπαίνουν στο στόχαστρο 1.080 υποθέσεις που αφορούν χρηματικές γονικές παροχές και δωρεές. Το ενδιαφέρον εστιάζει κυρίως σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν ενδείξεις ότι κάποιοι προσπάθησαν να αξιοποιήσουν το αφορολόγητο όριο των 800.000 ευρώ με τρόπο που δεν προβλέπεται.
Το ευνοϊκό καθεστώς υπάρχει.
Αλλά έχει όρους.
Οι χρηματικές γονικές παροχές και δωρεές έως 800.000 ευρώ προς συγγενείς πρώτου βαθμού απαλλάσσονται από φόρο, αρκεί η μεταφορά να γίνει μέσω τραπεζικού συστήματος και να δηλωθεί σωστά στην Εφορία.
Αν δεν υπάρχει τραπεζική επιβεβαίωση, αν δεν υπάρχουν δικαιολογητικά ή αν η διαδικασία δεν γίνει όπως πρέπει, το αφορολόγητο μπορεί να χαθεί. Και τότε ο φόρος μπαίνει από το πρώτο ευρώ.
Ακόμη μεγαλύτερη παγίδα είναι τα μετρητά.
Γιατί μια γονική παροχή σε χρήμα που γίνεται «στο χέρι» δεν καλύπτεται από το αφορολόγητο. Εκεί μπορεί να επιβληθεί φόρος 10% από το πρώτο ευρώ, ακόμη κι αν μιλάμε για χρήματα από γονιό σε παιδί.
Στο στόχαστρο μπαίνουν και οι διαδοχικές μεταφορές. Δηλαδή ποσά που περνούν από συγγενή σε συγγενή πριν καταλήξουν στον τελικό αποδέκτη. Οι ελεγκτές εξετάζουν αν πίσω από αυτή τη διαδρομή υπάρχει προσπάθεια αποφυγής φόρου.
Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι κάθε μικρή μεταφορά δημιουργεί πρόβλημα. Ένα μικρό ποσό μέσω IRIS από γονέα σε παιδί για καθημερινές ανάγκες, χαρτζιλίκι ή έξοδα, δεν θεωρείται κατά κανόνα δωρεά που απαιτεί δήλωση.
Όμως η εποχή του «έλα μωρέ, οικογένεια είμαστε» δείχνει να τελειώνει.
Η Εφορία ζητά αποδείξεις.
Ζητά διαδρομή χρήματος.
Ζητά να φαίνεται καθαρά ποιος έδωσε, ποιος πήρε και γιατί.
Και αυτό σημαίνει ότι από εδώ και πέρα, ακόμη και μέσα στην οικογένεια, οι μεταφορές χρημάτων θέλουν προσοχή. Γιατί μια απλή τραπεζική κίνηση μπορεί να διαβαστεί αλλιώς από την ΑΑΔΕ.
Και τότε, αυτό που ξεκίνησε ως οικογενειακή διευκόλυνση, μπορεί να καταλήξει φορολογικός πονοκέφαλος.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
