Η εξουσία είναι γλυκιά. Ειδικά όταν έχεις μάθει να πιστεύεις ότι είσαι πάνω από όλους, ότι κανείς δεν μπορεί να σε αμφισβητήσει και ότι ολόκληρη η πολιτική σκηνή περιστρέφεται γύρω από το πρόσωπό σου. Μόνο που κάποια στιγμή έρχεται η κάλπη. Και τότε τελειώνουν τα μεγάλα λόγια.
Αυτό είναι το πολιτικό μήνυμα που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ντόναλντ Τραμπ μετά το βαρύ εκλογικό πλήγμα των Ρεπουμπλικανών. Ένας πρόεδρος που επένδυσε τα πάντα στην προσωπική του κυριαρχία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με τη φθορά της.
Η εικόνα που μεταφέρουν δημοσιεύματα από τον Λευκό Οίκο είναι ενδεικτική. Μια εκλογική βραδιά που ξεκίνησε με προσδοκίες και κατέληξε σε παγωμένα χαμόγελα, αποχωρήσεις και αναζήτηση υπευθύνων. Και ο ίδιος ο Τραμπ, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, απομονωμένος στην προεδρική κατοικία.
Αλλά το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η αμηχανία μιας βραδιάς. Είναι όσα προηγήθηκαν.
Ο Τραμπ υποσχέθηκε στους Αμερικανούς ότι θα βάλει πρώτα την Αμερική. Ότι θα προστατεύσει την τσέπη τους, ότι θα περιορίσει τις διεθνείς περιπέτειες, ότι θα κάνει τη χώρα ξανά ισχυρή.
Και σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με ερωτήματα για την ακρίβεια, τις τιμές των καυσίμων, τις επιλογές του στην εξωτερική πολιτική και το πραγματικό κόστος που πληρώνει ο απλός πολίτης.
Γιατί, κύριε Τραμπ, ο κόσμος δεν ζει με συνθήματα. Δεν γεμίζει το ψυγείο του με αναρτήσεις στο Truth Social. Δεν πληρώνει τους λογαριασμούς του με το MAGA.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική αντίφαση.
Όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά, ο Τραμπ ήθελε όλη τη δόξα δική του. Ήθελε κάθε εκλογική αναμέτρηση να αποτελεί προσωπική επιβεβαίωση. Τώρα που το αποτέλεσμα είναι δυσάρεστο, επιχειρεί να υπενθυμίσει ότι ο ίδιος δεν βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο.
Δεν γίνεται, όμως, να είσαι ο απόλυτος πρωταγωνιστής στις νίκες και απλός θεατής στις ήττες.
Και δεν γίνεται να φταίνε διαρκώς οι δημοσιογράφοι, οι συνεργάτες, οι υπουργοί, οι δημοσκόποι και όλοι οι υπόλοιποι, εκτός από εκείνον που παίρνει τις τελικές αποφάσεις.
Το πιο ανησυχητικό για τον Αμερικανό πρόεδρο δεν είναι μόνο η ενίσχυση των Δημοκρατικών. Είναι η πιθανότητα να αρχίζει να χάνει την εμπιστοσύνη ανθρώπων που μέχρι χθες τον ακολουθούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Γιατί όταν αρχίζει να ραγίζει η ίδια σου η βάση, δεν αντιμετωπίζεις απλώς μια εκλογική ήττα. Αντιμετωπίζεις πολιτικό πρόβλημα ουσίας.
Βεβαίως, όποιος θεωρεί ότι ο Τραμπ τελείωσε πολιτικά, κάνει λάθος. Παραμένει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, με τεράστιες εξουσίες και ένα κίνημα που εξακολουθεί να έχει ισχυρή παρουσία στην αμερικανική κοινωνία.
Αλλά η εποχή που μπορούσε να παρουσιάζει κάθε προσωπική του επιλογή ως αδιαμφισβήτητη εντολή του αμερικανικού λαού δέχεται πλέον σοβαρή αμφισβήτηση.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό μάθημα για έναν άνθρωπο που δεν έμαθε ποτέ να χάνει.
Ότι μπορείς να έχεις τον Λευκό Οίκο, την εξουσία, τους υπουργούς, τους δισεκατομμυριούχους και ολόκληρο έναν κομματικό μηχανισμό πίσω σου.
Αλλά όταν ο πολίτης αποφασίσει να σου γυρίσει την πλάτη, καμία αλαζονεία δεν μπορεί να σε σώσει.
