Σήμερα μιλάμε για Nammos, Scorpios, beach clubs εκατομμυρίων, τεράστιες επενδύσεις και ένα νησί που αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα τουριστικά brands στον πλανήτη.
Κάποτε, όμως, η Μύκονος ήταν πολύ διαφορετική.
Και ίσως για να καταλάβει κανείς πώς χτίστηκε ο μύθος της, πρέπει να γυρίσει περισσότερο από μισό αιώνα πίσω.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70.
Τότε που ένας νεαρός Μυκονιάτης ψαράς, ο Ανδρέας Κουτσούκος, συνάντησε έναν Ιταλοαμερικανό ζωγράφο και bon vivant, τον Pierro Aversa.
Ο Κουτσούκος ήταν μόλις 22 ετών όταν γνωρίστηκαν. Ντόπιος, χωρίς μεγάλα κεφάλαια, αλλά με φιλοδοξία και διάθεση να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό.
Ο Aversa, από την άλλη, ήταν κοσμογυρισμένος. Κινείτο στους καλλιτεχνικούς και κοσμικούς κύκλους της Ευρώπης και είχε ήδη αντιληφθεί κάτι που τότε ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν:
ότι αυτό το μικρό κυκλαδίτικο νησί μπορούσε να γίνει τόπος συνάντησης ανθρώπων από ολόκληρο τον κόσμο.
Τα 5.000 δολάρια που δεν υπήρχαν
Η ιστορία έχει μια λεπτομέρεια που σήμερα ακούγεται σχεδόν απίστευτη.
Ο Κουτσούκος είχε εντοπίσει στην πλατεία της Αγίας Κυριακής, στα Ματογιάννια, έναν χώρο όπου παλαιότερα λειτουργούσε ταβέρνα.
Για να τον αποκτήσει χρειαζόταν 5.000 δολάρια.
Δεν τα είχε.
Ο Pierro Aversa πρότεινε να δανειστούν τα χρήματα από έναν Αμερικανό φίλο του.
Και κάπως έτσι, χωρίς business plans εκατομμυρίων και επενδυτικά funds, μπήκαν τα θεμέλια ενός μαγαζιού που επρόκειτο να γράψει ιστορία.
Το Pierro’s άνοιξε το 1972.
Στην αρχή, μάλιστα, δεν θύμιζε καθόλου το θρυλικό club που θα ακολουθούσε.
Ήταν ένα χαλαρό before-dinner spot. Ο κόσμος πήγαινε για ένα ποτό πριν από το φαγητό, υπήρχαν λίγα και απλά πιάτα και περίπου τα μεσάνυχτα το μαγαζί έκλεινε.
Έναν χρόνο αργότερα ο Aversa αποχώρησε και ο Κουτσούκος αγόρασε το μερίδιό του.
Το όνομα, όμως, έμεινε.
Pierro’s.
Και από εκεί άρχισαν όλα.
Μύκονος – Νέα Υόρκη και πάλι πίσω
Ο Ανδρέας Κουτσούκος περνούσε πλέον τους χειμώνες του στη Νέα Υόρκη.
Εκεί γνώρισε ανθρώπους της αμερικανικής νυχτερινής ζωής και της μουσικής βιομηχανίας και παρακολουθούσε από κοντά τη γέννηση της disco κουλτούρας.
Και έκανε κάτι εξαιρετικά έξυπνο για εκείνη την εποχή.
Έψαχνε μουσική που δεν είχε ακόμη φτάσει στην Ελλάδα.
Μέσα από τις γνωριμίες του αποκτούσε δίσκους και κομμάτια πριν κυκλοφορήσουν εδώ και τα έφερνε το καλοκαίρι πίσω στη Μύκονο.
Έτσι, σε ένα μικροσκοπικό μαγαζί των Ματογιαννίων μπορούσες να ακούσεις μουσικές που ουσιαστικά έρχονταν κατευθείαν από τη Νέα Υόρκη.
Δεν αντέγραφε απλώς τη νύχτα.
Έφερνε στη Μύκονο αυτό που ερχόταν μετά.
Και τότε άρχισε να δημιουργείται ο μύθος
Το Pierro’s εξελίχθηκε σε χώρο απόλυτης ελευθερίας.
Από το 1975 άρχισαν ακόμη και drag shows με performers που έρχονταν από το Broadway της Νέας Υόρκης.
Για την Ελλάδα εκείνης της εποχής όλα αυτά ήταν σχεδόν αδιανόητα.
Το 1978, μάλιστα, αφαιρέθηκε από το μαγαζί η άδεια λειτουργίας για έναν μήνα και μάλιστα μέσα στον Αύγουστο.
Το Pierro’s, όμως, συνέχισε.
Και όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο μεγαλύτερη γινόταν η φήμη του.
Δεν έλεγαν «πάμε Μύκονο». Έλεγαν «πάμε Pierro’s»
Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που δείχνει καλύτερα το μέγεθος της επιτυχίας.
Ένα μαγαζί λίγων δεκάδων τετραγωνικών στα στενά της Χώρας είχε αποκτήσει τέτοια διεθνή αναγνωρισιμότητα, ώστε να συγκρίνεται ακόμη και με το περίφημο Studio 54 της Νέας Υόρκης.
Από εκεί πέρασαν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς μόδας και της κοσμικής ζωής.
Valentino, Jean Paul Gaultier, Gianfranco Ferrè, Linda Evangelista, Veruschka, Brigitte Nielsen, αλλά και ο δικός μας θρυλικός Billy Bo, υπήρξαν μεταξύ των προσώπων που συνδέθηκαν με τις νύχτες του Pierro’s.
Μία ακόμη εμβληματική φυσιογνωμία υπήρξε η περίφημη Βαγγελιώ, η οικοδέσποινα που για χρόνια ταυτίστηκε με το μαγαζί.
Το Pierro’s δεν ήταν πλέον απλώς ένα bar.
Ήταν προορισμός.
Ο ίδιος ο Ανδρέας Κουτσούκος το περιέγραψε πολλά χρόνια αργότερα με μία φράση που λέει σχεδόν τα πάντα:
«Δεν λέγανε πάμε στη Μύκονο, έλεγαν πάμε στο Pierro’s».
Πριν από τα εκατομμύρια, υπήρχαν οι ιδέες
Και ίσως εδώ βρίσκεται ολόκληρο το νόημα αυτής της ιστορίας.
Η σημερινή Μύκονος είναι ένας τεράστιος επιχειρηματικός μηχανισμός.
Όμως η διεθνής ταυτότητα του νησιού δεν δημιουργήθηκε μόνο από ακριβά ξενοδοχεία, σαμπάνιες, ξαπλώστρες χιλιάδων ευρώ και επενδύσεις εκατομμυρίων.
Χτίστηκε πολύ νωρίτερα.
Από μικρά μαγαζιά, ανθρώπους με προσωπικότητα, παρέες, καλλιτέχνες, μουσικές και επιχειρηματίες που είχαν την ικανότητα να βλέπουν κάτι πριν το δουν οι υπόλοιποι.
Ένας από αυτούς ήταν ένας νεαρός ψαράς από τη Μύκονο.
Ο Ανδρέας Κουτσούκος.
Και ένα από εκείνα τα μαγαζιά ήταν το Pierro’s.
Ένα μικρό μαγαζί στα Ματογιάννια που βοήθησε να γίνει μεγάλη η Μύκονος.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
