Μία ακόμη ημέρα, ένα ακόμη σόου από τον Ντόναλντ Τραμπ. Αυτή τη φορά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες να παραλαμβάνει fast food στον Λευκό Οίκο, να δίνει φιλοδώρημα 100 δολαρίων στη διανομέα και να μετατρέπει μια απλή παράδοση φαγητού σε πολιτικό και επικοινωνιακό event.
Το σκηνικό, που μέσα σε λίγα λεπτά έκανε τον γύρο του διαδικτύου, θύμιζε περισσότερο σκηνοθετημένη τηλεοπτική σκηνή παρά στιγμή από την καθημερινότητα του ισχυρότερου πολιτικού γραφείου στον κόσμο. Ο Τραμπ υποδέχθηκε τη διανομέα στην πόρτα του Οβάλ Γραφείου, παρέλαβε την παραγγελία του και επιχείρησε να αξιοποιήσει τη στιγμή για να προβάλει τη γραμμή του γύρω από τη φορολογία στα φιλοδωρήματα.
Με χαλαρό ύφος, ατάκες on camera και διάθεση να τραβήξει πάνω του όλη την προσοχή, κάλεσε τη γυναίκα να σταθεί δίπλα του σχεδόν σαν να συμμετείχε σε αυτοσχέδια συνέντευξη Τύπου. Εκείνος μιλούσε για το σχέδιό του να μειώσει ή να καταργήσει τη φορολόγηση στα tips, εκείνη προσπαθούσε να μείνει στο πρακτικό σκέλος της υπόθεσης, και οι κάμερες κατέγραφαν ακόμη ένα επεισόδιο από το ατελείωτο πολιτικό θέατρο που συνοδεύει καθημερινά την παρουσία του.
Η εικόνα ολοκληρώθηκε με το φιλοδώρημα που της έδωσε, με δημοσιογράφους να διακρίνουν χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων, αλλά και με νέες δηλώσεις που άνοιξαν ξανά συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τον δημόσιο ρόλο του. Αντί για το βάρος και τη σοβαρότητα που θα περίμενε κανείς από τον άνθρωπο που κρατά στα χέρια του τις τύχες της πρώτης δύναμης του πλανήτη, αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι μια ασταμάτητη παράσταση.
Και ίσως αυτό είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη αμηχανία: δεν βλέπεις απλώς έναν πρόεδρο που θέλει να περάσει ένα πολιτικό μήνυμα, αλλά έναν άνθρωπο που μοιάζει να ζει μόνιμα μέσα σε κάμερα, σαν να παίζει ρόλο. Περισσότερο ηθοποιός παρά ηγέτης, περισσότερο showman παρά πλανητάρχης.
Στον Τραμπ, άλλωστε, ακόμη και μια παραγγελία fast food δεν μένει ποτέ απλή. Γίνεται σκηνικό, γίνεται ατάκα, γίνεται τίτλος. Και τελικά γίνεται άλλη μία υπενθύμιση ότι στην Αμερική των ημερών του, η πολιτική συχνά θυμίζει λιγότερο διακυβέρνηση και περισσότερο καθημερινό επεισόδιο ενός ακριβοπληρωμένου σόου.
