Χθες, Παρασκευή 9 Ιανουαρίου, έξω η εικόνα ήταν μία: πουθενά δουλειά.
Δρόμοι άδειοι, μαγαζιά μουδιασμένα, διάθεση χαμηλή. Η κλασική «μετά τις γιορτές» Παρασκευή που τραβάει χειρόφρενο.
Κι όμως.
Την ίδια στιγμή, στο ΑΓΙΟΝΕΡΙ στο Περιστέρι, το σκηνικό ήταν εντελώς διαφορετικό.
Γεμάτο από νωρίς. Φίσκα από κόσμο. Παρέες όρθιες, τραπέζια να μην προλαβαίνουν να αδειάσουν και η διάθεση… στα κόκκινα.
Εκεί που «δεν κουνιόταν φύλλο», στο ΑΓΙΟΝΕΡΙ κουνιόταν όλο το μαγαζί.
Γέλια, φωνές, ποτήρια ψηλά και εκείνη η αίσθηση πως κάποιοι δεν περιμένουν την αγορά να φτιάξει — τη φτιάχνουν μόνοι τους.
Γι’ αυτό και το «Δύσκολη η Παρασκευή…», «ταλαιπωρία ή Παρασκευή..» του Δημήτρη Βραχάμη, του γνωστού σε όλους Mr Agioneri, ακούγεται περισσότερο σαν πείραγμα παρά σαν παράπονο. Γιατί ναι, έξω η Παρασκευή ήταν ταλαιπωρία.
Μέσα, όμως, στο ΑΓΙΟΝΕΡΙ… ήταν γιορτή.


