Η Ουγγαρία ζει σήμερα, Κυριακή 12 Απριλίου, μία από τις πιο κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών, με τον Βίκτορ Όρμπαν να βρίσκεται ίσως για πρώτη φορά τόσο κοντά στο ενδεχόμενο πραγματικής απώλειας της εξουσίας ύστερα από 16 συνεχόμενα χρόνια πολιτικής κυριαρχίας. Απέναντί του βρίσκεται ο Πέτερ Μάγιαρ και το κόμμα Tisza, που έχουν μετατρέψει την κάλπη σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή εσωτερική πολιτική μάχη: σε δημοψήφισμα για τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας. 
Στην ουσία, η σημερινή αναμέτρηση στην Ουγγαρία είναι μια ανοιχτή σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μία, η γραμμή Όρμπαν, που τα τελευταία χρόνια έχει ταυτιστεί με μια εθνικιστική, αυταρχική και σαφώς πιο φιλική προς τη Μόσχα πολιτική. Από την άλλη, ο Μάγιαρ επιχειρεί να εκφράσει μια στροφή προς μια πιο καθαρά ευρωπαϊκή τροχιά, με έμφαση στη θεσμική αποκατάσταση, την αντιμετώπιση της διαφθοράς και την επανασύνδεση της Βουδαπέστης με τον κεντρικό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις εκλογές τόσο βαριές πολιτικά. Δεν κρίνεται μόνο ποιος θα κυβερνήσει την Ουγγαρία. Κρίνεται αν η χώρα θα επιστρέψει πιο καθαρά στην αγκαλιά της Ευρώπης ή αν θα παραμείνει σε μια ιδιότυπη τροχιά «ανατολικής ισορροπίας», με τον Όρμπαν να συνεχίζει να παίζει το χαρτί της εγγύτητας προς τη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα να επιδιώκει στενές σχέσεις και με την αμερικανική δεξιά. 
Και εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση αυτής της αναμέτρησης. Ο Βίκτορ Όρμπαν παρουσιάζεται διεθνώς ως ο πιο φιλικός προς τη Μόσχα ηγέτης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως ταυτόχρονα εμφανίζεται να δέχεται ισχυρή πολιτική και συμβολική στήριξη από την πλευρά Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Reuters και AP καταγράφουν ότι ο Όρμπαν στηρίζεται τόσο από το περιβάλλον Τραμπ όσο και από το Κρεμλίνο, κάτι που δείχνει πως έχει καταφέρει να χτίσει μια παράδοξη συμμαχία, ισορροπώντας ανάμεσα σε δύο πόλους που θεωρητικά βρίσκονται απέναντι, αλλά στην περίπτωσή του συναντιούνται πάνω στον κοινό άξονα του εθνικισμού, του αντισυστημικού λόγου και της αμφισβήτησης της σημερινής ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. 
Μάλιστα, λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε δημόσιο μήνυμα υπέρ του Όρμπαν, ενώ ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς είχε προηγουμένως μεταβεί στη Βουδαπέστη για να στηρίξει την καμπάνια του. Αυτές οι κινήσεις έδωσαν ακόμη πιο έντονο διεθνή χαρακτήρα στις εκλογές, μετατρέποντας την Ουγγαρία σε πεδίο συμβολικής αναμέτρησης όχι μόνο για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά και για την επιρροή που ασκεί σήμερα το δεξιό, εθνικιστικό μπλοκ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. 
Την ίδια ώρα, ο Πέτερ Μάγιαρ εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που επιχειρεί να σπάσει για πρώτη φορά μετά από χρόνια τον μηχανισμό κυριαρχίας του Fidesz. Οι τελευταίες δημοσκοπικές μετρήσεις πριν από την κάλπη έδειχναν το Tisza μπροστά από το κυβερνών κόμμα, με διαφορά που σε ορισμένες περιπτώσεις έφτανε τις 7 έως 9 μονάδες. Ωστόσο, τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο, αφού το εκλογικό σύστημα της Ουγγαρίας ευνοεί τον Όρμπαν, ειδικά μέσα από τις μονοεδρικές περιφέρειες και τη συνολική αρχιτεκτονική του συστήματος, που έχει κατηγορηθεί ότι έχει στηθεί έτσι ώστε να ενισχύει τον εκάστοτε νικητή. 
Ουσιαστικά, ακόμη κι αν ο Μάγιαρ καταφέρει να κόψει πρώτος το νήμα, η επόμενη μέρα δεν θα είναι καθόλου απλή. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι μια πιθανή νίκη του δεν σημαίνει αυτομάτως και εύκολη ανατροπή του συστήματος εξουσίας που έχει οικοδομήσει ο Όρμπαν σε βάθος 16 ετών. Χωρίς ισχυρή κοινοβουλευτική υπεροχή, πολλά από τα δομικά εμπόδια θα παραμείνουν στη θέση τους. 
Γι’ αυτό και οι σημερινές εκλογές δεν διαβάζονται απλώς ως μια αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο πολιτικούς αρχηγούς. Διαβάζονται ως μια σκληρή δοκιμασία για την ίδια την ταυτότητα της Ουγγαρίας. Θα κινηθεί ξανά πιο βαθιά προς την ευρωπαϊκή της φυσιογνωμία ή θα παραμείνει στη γραμμή Όρμπαν, δηλαδή σε μια πολιτική που φλερτάρει ανοιχτά με τη Ρωσία, συγκρούεται με τις Βρυξέλλες και ταυτόχρονα αναζητά στήριξη από την αμερικανική τραμπική δεξιά; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα της κάλπης. 
Απόψε, όταν αρχίσουν να βγαίνουν τα πρώτα αποτελέσματα, δεν θα φανεί μόνο ποιος κερδίζει την εξουσία στη Βουδαπέστη. Θα φανεί και προς ποια κατεύθυνση θέλει να στραφεί μια χώρα που έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πολιτικά εργαστήρια ολόκληρης της Ευρώπης.
