Η Αττική μετρά τις πληγές της μετά το σφοδρό πέρασμα της κακοκαιρίας. Πίσω από τις καταστροφές στους δρόμους και τις περιουσίες, η τραγική είδηση δύο θανάτων εγείρει το αμείλικτο ερώτημα: Πότε η «κλιματική κρίση» σταματά να είναι δικαιολογία και αρχίζει η αναζήτηση ευθυνών για την κρατική ανεπάρκεια;
Ρεπορτάζ: Του Ειδικού Συνεργάτη
Η εικόνα στην Άνω Γλυφάδα θυμίζει εμπόλεμη ζώνη. Η είδηση του θανάτου μιας 56χρονης γυναίκας, που έχασε τη ζωή της εξαιτίας των ακραίων φαινομένων, έρχεται να προστεθεί στον τραγικό απολογισμό μιας κακοκαιρίας που μετέτρεψε τους δρόμους σε φονικές παγίδες. Με δύο νεκρούς πλέον στο τραπέζι, η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται στην ένταση της βροχόπτωσης.
Το γνώριμο σενάριο των «100 ετών»
Κάθε φορά που μια υποδομή καταρρέει ή μια ανθρώπινη ζωή χάνεται, το επίσημο αφήγημα ακολουθεί την ίδια πεπατημένη: «Ήταν ένα φαινόμενο που συμβαίνει μια φορά στα 100 χρόνια», «Δεχθήκαμε πρωτοφανή όγκο νερού», «Η φύση μας ξεπέρασε».
Ωστόσο, η επίκληση της στατιστικής σπανιότητας τείνει να γίνει ο μόνιμος «μανδύας» κάτω από τον οποίο κρύβονται οι χρόνιες παθογένειες:
- Τα βουλωμένα φρεάτια που δεν καθαρίστηκαν εγκαίρως.
- Τα αντιπλημμυρικά έργα που έμειναν στα χαρτιά ή αποδείχθηκαν ανεπαρκή.
- Η άναρχη δόμηση που έχει κλείσει τα φυσικά περάσματα του νερού.
Η ώρα της ευθύνης
Οι πολίτες, βλέποντας τις περιουσίες τους να καταστρέφονται και τους συμπολίτες τους να χάνονται, απαιτούν κάτι περισσότερο από διαπιστώσεις. Η ανάληψη ευθύνης δεν είναι μια θεωρητική έννοια· μεταφράζεται σε παραιτήσεις, σε απόδοση λογαριασμού για το πού κατευθύνθηκαν τα κονδύλια της πολιτικής προστασίας και σε ουσιαστικό σχεδιασμό που θα προλαμβάνει, αντί να τρέχει πίσω από τις καταστροφές.
Αν για κάθε πλημμυρισμένο δρόμο στην Αθήνα φταίει «η κλιματική αλλαγή», τότε η πολιτεία παραδέχεται την πλήρη αδυναμία της να προστατεύσει τον πολίτη. Αν όμως ο θάνατος της 56χρονης στην Άνω Γλυφάδα και του δεύτερου συμπολίτη μας μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τη σωστή θωράκιση της πόλης, τότε ο λόγος περνά στη Δικαιοσύνη.
Συμπέρασμα
Το «βομβαρδισμένο τοπίο» στους δρόμους της Αττικής θα αποκατασταθεί με άσφαλτο και συνεργεία καθαρισμού. Το κενό όμως που αφήνουν πίσω τους οι χαμένες ζωές δεν αναπληρώνεται με δικαιολογίες περί «ακραίων φαινομένων». Η κοινωνία περιμένει να δει αν αυτή τη φορά κάποιος θα αναλάβει το βάρος της ευθύνης ή αν η τραγωδία θα αρχειοθετηθεί ως άλλη μια «κακιά στιγμή» της φύσης.
