Τι ήταν πάλι αυτό;
Ήμουν ο μόνος ανάμεσα στα λιγοστά άτομα στην αίθουσα που γέλαγα, άλλοτε αρκετά και άλλοτε «παγωμένα».
- Κατ’ αρχάς την παρακολούθησα απνευστί και ούτε που το κατάλαβα πως πέρασαν δύο ώρες.
- Και, ναι, πέρασα υπέροχα.
Μαύρη κωμωδία – αλλά πολύ μαύρη. Και πικρή.
Η πρωταγωνίστρια απ’ αυτές τις αυταρχικές, δυναμικές γυναίκες που στην εποχή μας αυξάνονται και πληθύνονται.
Ο πρωταγωνιστής, ένας ψιλοκακομοίρης συνωμοσιολόγος.
Αυτή το φωνάζει με σιγουριά, «εγώ θα κερδίζω και εσύ θα χάνεις».
Κι’ αυτός την απαγάγει γιατί πιστεύει ότι είναι εξωγήινη.
Ο Λάνθιμος ξέρει να κάνει σινεμά, ξέρει να είναι τωρινός, να σαρκάζει και να κάνει απίστευτο χιούμορ.
Ο Λάνθιμος είναι καλλιτέχνης, δεν είναι μικροαστούλης και δεν φοβάται να συγκρουστεί με τα πάντα.
Ο Λάνθιμος διαλέγει τα θέματα του και τα κινηματογραφεί με την εκάστοτε ομάδα του συναρπαστικά.
Ο Jesse Plemons υπέροχος όπως πάντα και η Emma Stone για μία ακόμα φορά διδάσκει τι σημαίνει υποκριτική. Είναι ατρόμητη και θαρραλέα.
Στο τέλος θυμήθηκα ότι του αρνήθηκαν να κάνει γύρισμα στην Ακρόπολη και έγινα μπαρούτι.
Η Μενδώνη και οι μετριότητες που την περιβάλουν δεν το βρήκαν …πρέπον.
Μωρή άει στο διάολο τιποτένιες.
Στο φινάλε της ταινίας μας έβαλε και το τραγούδι που σας παραθέτω – σαν να μας έλεγε, πηγαίνετε τώρα σπίτι και σκεφτείτε τα όλα απ’ την αρχή.
Marlene Dietrich – “Where Have All the Flowers Gone”
-από το facebook του Νίκου Μουρατίδη
