Στα χαρτιά, η εικόνα μοιάζει καλή. Και πράγματι, το 7,9% της ανεργίας που καταγράφηκε τον Ιούλιο είναι ένας αριθμός που η Ελλάδα είχε πολλά χρόνια να δει.
Μόνο που πίσω από τα ποσοστά υπάρχει μια πραγματικότητα αρκετά πιο σύνθετη.
Γιατί το μεγάλο ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο αν υπάρχει δουλειά. Είναι τι δουλειά υπάρχει, πόσο πληρώνεται και κυρίως αν ο μισθός φτάνει για να ζήσει κάποιος από αυτήν.
Η ανεργία μπορεί να βρίσκεται σε χαμηλό 19 ετών για τον συγκεκριμένο μήνα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι επιστρέψαμε αυτομάτως σε μια υγιή αγορά εργασίας. Ο αριθμός των απασχολουμένων παραμένει χαμηλότερος σε σχέση με τα χρόνια πριν από τη μεγάλη οικονομική κρίση, ενώ στο μεταξύ έχει αλλάξει σημαντικά και η ίδια η δημογραφική εικόνα της χώρας.
Με απλά λόγια, λιγότεροι άνεργοι δεν σημαίνει υποχρεωτικά και περισσότερους εργαζόμενους.
Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική συζήτηση.
Η Ελλάδα πέρασε από την εποχή του «δεν βρίσκω δουλειά» σε μια νέα, διαφορετική πίεση: «βρίσκω δουλειά, αλλά μπορώ να ζήσω από αυτήν;»
Ειδικά για έναν νέο άνθρωπο, τα πράγματα παραμένουν δύσκολα. Ενοίκιο, λογαριασμοί, σούπερ μάρκετ και καθημερινά έξοδα απορροφούν ένα τεράστιο κομμάτι του εισοδήματος. Η ανεξαρτητοποίηση καθυστερεί και η δημιουργία οικογένειας μετατρέπεται για πολλούς σε οικονομικό στοίχημα.
Τα στοιχεία για τους πραγματικούς μισθούς είναι επίσης αποκαλυπτικά. Παρά τη μεγάλη αποκλιμάκωση της ανεργίας σε σχέση με τα σκοτεινά χρόνια της κρίσης, η αγοραστική δύναμη δεν έχει ακολουθήσει με την ίδια ταχύτητα.
Και αυτή ίσως είναι η σημαντικότερη λεπτομέρεια πίσω από τους πανηγυρικούς τίτλους.
Το 7,9% είναι αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη. Δεν είναι, όμως, το τέλος της ιστορίας.
Η πραγματική επιτυχία θα έρθει όταν το «βρήκα δουλειά» θα σημαίνει ξανά και «μπορώ να ζήσω από τη δουλειά μου».
Γιατί τελικά η οικονομία δεν κρίνεται μόνο από τα ποσοστά της ανεργίας.
Κρίνεται από τη ζωή που μπορεί να κάνει ο εργαζόμενος όταν τελειώσει η βάρδιά του.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
