Για πολλούς, ο Βαγγέλης Μαρινάκης «χωράει» σε τρεις λέξεις: καράβια, Ολυμπιακός, Mega. Είναι η εύκολη ανάγνωση. Η βολική. Αυτή που επιτρέπει σε αρκετούς να πιστεύουν ότι έχουν καταλάβει ποιος είναι και τι κάνει. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι αυτή η ανάγνωση είναι απλώς επιφανειακή.
Γιατί ο Μαρινάκης δεν ασχολείται με τρία πράγματα. Ασχολείται με 1002. Και το θέμα δεν είναι ο αριθμός, αλλά το αποτέλεσμα. Όπου κι αν κοιτάξει κανείς, θα δει το ίδιο μοτίβο: παρουσία με βάθος, έλεγχο, κυριαρχία. Όχι δοκιμές. Όχι «βλέπουμε και όπου πάει». Μπαίνει για να πάρει το παιχνίδι.
Αυτό ενοχλεί. Γιατί χαλάει το αφήγημα. Δεν πρόκειται για έναν επιχειρηματία που σκορπάει την επιρροή του. Πρόκειται για κάποιον που μεταφέρει παντού την ίδια φιλοσοφία: μηδενική ανοχή στη δεύτερη θέση. Η νίκη δεν είναι bonus. Είναι υποχρέωση.
Και αυτή η νοοτροπία δεν μένει στα χαρτιά. Έχει περάσει στον Ολυμπιακό, έχει γίνει DNA. Εκεί όπου η χρονιά δεν κρίνεται από τις «καλές προσπάθειες» ή τις δικαιολογίες, αλλά από το αν σηκώθηκε κούπα. Πρωταθλητισμός χωρίς αστερίσκους. Χωρίς εκπτώσεις.
Γι’ αυτό και η κουβέντα έχει ενδιαφέρον: αν αύριο αποφάσιζε να ασχοληθεί ακόμη και με τη νυχτερινή διασκέδαση, κάποια πράγματα θα ήταν δεδομένα. Δεν θα έμπαινε για δοκιμάσει ή να παρακολουθήσει. Θα έμπαινε για να κυριαρχήσει. Για να είναι πρώτος. Για να τελειώσει τη συζήτηση.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, όσα πεδία κι αν ανοίξουν μπροστά τους, παίζουν πάντα με τον ίδιο κανόνα. Πρώτος ή τίποτα. Και αυτό, είτε αρέσει είτε όχι, δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες.
