Η επιθυμία να γεμίσουν το σώμα τους με στίχους από τα τραγούδια του, και να τα σκορπίσουν στο ποτάμι των κοινωνικών δικτύων. Πρώτον, δείχνει πόσο παθιασμένα τον αγαπάνε οι οπαδοί του. Και δεύτερον, μας γυρίζει σε εποχές Παντελίδη. Τον θρυλικό και αθάνατο Παντελίδη.
Νίκος Ρωμανός. Έχω ακούσει ατέλειωτες φορές, ώρες ολόκληρες, όλα τα κομμάτια του. Μια εβδομάδα, ένα μήνα, από το πρωί μέχρι το βράδυ μπορώ να δέχομαι μέσα από τα αυτιά μου, και να με γεμίζει, να με γαληνεύει τα τόσο τρυφερά και όλο νοήματα τραγούδια του.
Ξεχωρίζω κάποια: Δεν με φοβίζουνε οι τυφώνες, Αγάπη μου γλυκιά, Αλλά Όταν Είμαστε Αγκαλιά, Μάνα Ηρέμησα Και Δεν Πονόω πια...και άλλα κομμάτια.
Ακόμα: Δεν προλαβαίνει να τελειώσει την εμφάνιση σε ένα μαγαζί, σε ένα μέρος, και έχει ήδη ανακοινωθεί άλλη. Και άλλη, και άλλη.
