Εντάξει, με μπερδεύει, δεν καταλαβαίνω την συμπεριφορά ορισμένων. Πλειοψηφία πλέον. Είναι, οπότε, απαραίτητη η αυτοκριτική, τέλος πάντων να δούμε τι διάολο συνέβη. Όχι να λέμε δεν υπάρχουν πουθενά ευκαιρίες εργασίας, ψάχνουμε μα μάταια. Και όταν θα μας τηλεφωνήσουν, να πάμε στη δουλειά, αντιδρούμε, προβάλουμε την κάθε δικαιολογία, και δεν πάμε ποτέ. Προτιμούμε την ξάπλα και τον καναπέ. Γονείς, παππούδες να καθαρίζουν για πάρτη μας. Δεν καταλαβαίνω, αλήθεια.
Οι ευκαιρίες υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Σου χτυπάνε την πόρτα πολλές φορές.. Και πες μου μια τέτοια. Εάν σου κόβει, μάτι βγάζει, το μόνο που έχεις να κάνεις, να ρίξεις μια ματιά στην αγγελία του Δημήτρη Μεσούλα. Ζητάει κόσμο. Για τα δικά του μαγαζιά.
