Ψάχνω να βρω τις λέξεις, για χθες βράδυ. Αλλά δεν τις βρίσκω, χάθηκαν από προσώπου γης. Είχα πάει να δω, όχι ένα οποιαδήποτε, ακόμη ένα opening παιχνίδι για το πρωτάθλημα της Νύχτα Αθήνα, στην εποχή που covid είναι ακόμη εδώ και θερίζει. Έχει σημασία ποιο, δεν είναι ίδια όλα. Του Κωνσταντίνου Αργυρού στο Teatro. Μαζί του η Ελένη Φουρείρα, αλλά και ο Γιώργος Κακοσαίος. Κοινό τους χαρακτηριστικό: Όλοι τους ήταν υπεράνθρωποι. Έκαναν το τραγούδι να φαντάζει το παιχνίδι των σούπερ ηρώων.
Μάλιστα, μπροστά στις κάμερες των κοινωνιών δικτύων. Επόμενο, λοιπόν, την επομένη, δηλαδή σήμερα, όλοι να μιλούν για αυτό, να αναπαραγάγουν πλάνα και σχόλια, για τα όσα απίστευτα συνέβησαν, στο νυχτερινό κέντρο του Κώστα Μπερτάκη. Δεν έχει ξαναγίνει. Δεν τα έχουν ξαναδεί τέτοια πράγματα. Δεν περιγράφονται. Τα χρόνια πέρασαν και μας γυρνάει αρκετά πίσω, 10 και βάλε, όταν ξεκίνησε ο Βασίλης Καρράς στο μαγαζί αυτό.
Αυτό που δεν ξανάγινε, λοιπόν, ήταν ο εξωπραγματικός, ο υπερφυσικός, ο άπαιχτος, από άλλον πλανήτη Αργυρός. Πως έχει αλλάξει έτσι ; Όταν πήρε μεταγραφή στον Μπερτάκη, το 2016, από τον Βασίλη Κοντόπουλο (Posidonio). Ένα απλό παλικαράκι, σίγουρα όμορφος και σίγουρα ταλαντούχος, αλλά ποιος να περίμενε να γίνει έτσι; Πως ; Ο νούμερο τραγουδιστής, σε σουξέ, σε ενέργεια, σε χαμόγελο, σε ομορφιά, σε αναγνωσιμότητα, σε δημόσιες σχέσεις, σε ποιοτικό και τσεπωμένο κοινό, σε συμπάθεια, σε ταπεινότητα, σε ΟΛΑ. Ανέβηκε στη πίστα του Teatro και μέχρι το τέλος του ματς, μέχρι το πρωί, μοίρασε τον πόνο, έριξε τις βόμβες ναπλάμ. Τα διέλυσε όλα. Κι έκανε το μαγαζί λαμπόγυαλο. Όχι άλλο ρε παιδιά. Δεν είναι πράμα αυτό. Άλλο λίγο και θα ερχόταν φορτηγό του Δήμου να μαζέψει τα συντρίμμια.
Η Φουρείρα μετά, που έγινε η πρώτη ποπ βασίλισσα της νύχτας. Ανεξήγητη περίπτωση, που έκανε το τραγούδι show –time. Εδώ και τρεις- τέσσερις χρονιές, είναι η τραγουδίστρια με την μεγαλύτερη εξέλιξη, με την μεγαλύτερη επίδραση στο παιχνίδι των social media. Και ξοπίσω τους ο Γιώργος Κακοσαίος, αν πιστεύεις στον θεό της νύχτας, πρέπει να πιστέψεις σε αυτόν. Και βέβαια o επιχειρηματίας, Κώστας Μπερτάκης, που μετατρέπει το Teatro σε πανελλήνιο νυχτερινό υπερθέαμα. Όλη τη δεκαετία του 2010 μέχρι και σήμερα, αυτό κάνει, το θειικό να φαίνεται ανθρώπινο.
Κι έτσι απλά, από χθες το παιχνίδι άλλαξε στην νύχτα. Για να καταλάβετε τη διαφορά. Μας έκανε να αναπολήσουμε τις εποχές που έμοιαζε σαν το αμερικάνικο κόλπο. Που, δηλαδή, σου έδινε την ευκαιρία να γίνεις μέγας και τρανός. Να σε μάθει ο ντουνιάς όλος. Να κονομήσεις τα φράγκα της ζωής του και της αιωνιότητας. Αν βρισκόσουν στο δρόμο της, και και άμα είχες ταλέντο και αξία, ο δρόμος, θα ήταν ανοικτός στο σουξέ.
