Μας έχουν ζαλίσει με την ανάπτυξη. Με τα πρωτογενή πλεονάσματα, τις αναβαθμίσεις της οικονομίας, τις επενδύσεις και τα συγχαρητήρια από το εξωτερικό. Κάθε τόσο ακούμε ότι η Ελλάδα πηγαίνει καλύτερα, ότι η οικονομία δυναμώνει και ότι η χώρα αποτελεί παράδειγμα επιτυχίας.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Ο Έλληνας πολίτης δεν βλέπει αυτή την επιτυχία πουθενά στην τσέπη του!
Και πλέον δεν το λέει μόνο ο αγανακτισμένος εργαζόμενος που μετράει τα ευρώ στο σούπερ μάρκετ. Το αποτυπώνουν με τον δικό τους τρόπο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Τράπεζα της Ελλάδος και το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ.
Τα στοιχεία που παρουσιάζει σήμερα το in.gr είναι αποκαλυπτικά.
Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων εργαζομένων βρίσκεται μόλις στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Δηλαδή, είμαστε προτελευταίοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οριακά πάνω από τη Βουλγαρία.
Και υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο.
Ο πραγματικός μέσος μισθός στην Ελλάδα παραμένει 31% χαμηλότερος από το 2009! Δεκαεπτά χρόνια μετά, ο εργαζόμενος εξακολουθεί να παλεύει να επιστρέψει εκεί που βρισκόταν πριν ξεσπάσει η μεγάλη οικονομική κρίση.
Προσέξτε τώρα το μεγαλύτερο παράδοξο.
Η οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμό κοντά στο 2%, αλλά η αύξηση των πραγματικών αμοιβών, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ΕΚΤ που παρατίθενται στο δημοσίευμα, περιορίζεται στο 0,9%.
Την ίδια στιγμή, ο πληθωρισμός εκτιμάται ότι θα κινηθεί στο 3,7% με 3,8% για το 2026, συνεχίζοντας να καταπίνει το διαθέσιμο εισόδημα.
Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ωραία λόγια.
Γιατί ο πολίτης δεν πληρώνει το ενοίκιο με ποσοστά ανάπτυξης. Δεν γεμίζει το ψυγείο με αναβαθμίσεις της οικονομίας. Δεν εξοφλεί το ρεύμα με κυβερνητικές ανακοινώσεις.
Πληρώνει με τον μισθό του. Και αυτός ο μισθός, για ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας, τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.
Το πρόβλημα, μάλιστα, δεν περιορίζεται στους χαμηλόμισθους. Ακόμη και εργαζόμενοι με μεσαίες αποδοχές βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται ανάμεσα σε ενοίκια, τρόφιμα, καύσιμα, λογαριασμούς και υποχρεώσεις.
Και το ερώτημα είναι απλό.
Ποιος τελικά απολαμβάνει αυτή την περίφημη ανάπτυξη;
Γιατί, όταν μια οικονομία μεγαλώνει αλλά η κοινωνία δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να ζήσει αξιοπρεπώς, τότε κάτι δεν μοιράζεται σωστά.
Δεν μπορεί από τη μία να πανηγυρίζουμε για τα αυξημένα κρατικά έσοδα και από την άλλη να έχουμε εργαζομένους που χρειάζονται δεύτερη δουλειά για να ανταποκριθούν στα στοιχειώδη.
Δεν μπορεί να μιλάμε για οικονομικό θαύμα όταν η αγοραστική δύναμη παραμένει σχεδόν στον πάτο της Ευρώπης.
Και δεν μπορεί κάθε φορά που ο πολίτης διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, η απάντηση να είναι ένας ακόμη πίνακας με θετικούς οικονομικούς δείκτες.
Η ανάπτυξη δεν είναι αυτοσκοπός. Πρέπει να μεταφράζεται σε καλύτερους μισθούς, χαμηλότερη οικονομική πίεση και αξιοπρεπέστερη καθημερινότητα.
Και ας καταλάβουν επιτέλους κάτι εκεί στα κυβερνητικά γραφεία.
Οι εκλογές δεν θα κριθούν από το πόσο αυξήθηκε το ΑΕΠ, ούτε από το πόσα συγχαρητήρια εισέπραξε η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες.
Θα κριθούν στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Στον λογαριασμό του ρεύματος. Στο ενοίκιο που ανεβαίνει. Στον μισθό που εξαφανίζεται.
Γιατί ο κόσμος μπορεί να μην ξέρει να αναλύει οικονομικούς δείκτες, αλλά ξέρει πολύ καλά τι έχει στην τσέπη του.
Και όσο η κυβέρνηση θα πανηγυρίζει για μια Ελλάδα που ευημερεί στα χαρτιά, τόσο περισσότεροι Έλληνες θα αναρωτιούνται πώς στο καλό θα βγάλουν τον επόμενο μήνα.
Αυτή είναι η πραγματική οικονομία. Και αυτή, δυστυχώς, δεν διορθώνεται με χειροκροτήματα.
