Υπάρχουν ορισμένες αποφάσεις του κράτους που, όσο κι αν προσπαθήσεις να τις εξηγήσεις με τη λογική, δυσκολεύεσαι να βγάλεις άκρη.
Στην Ελλάδα του 2026, ένας 17χρονος έχει δικαίωμα ψήφου. Μπορεί να συμμετέχει στις εκλογές, να επιλέγει ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα και να επηρεάζει το πολιτικό της μέλλον. Δεν μπορεί, όμως, να μπει σε ένα νυχτερινό κέντρο για να ακούσει τον αγαπημένο του τραγουδιστή. Ούτε καν αν συνοδεύεται από τον πατέρα ή τη μητέρα του!
Και δεν μιλάμε για κάποια παρεξήγηση. Με τον νόμο 5216/2025 απαγορεύεται η είσοδος και η παραμονή ανηλίκων σε κέντρα διασκέδασης και αμιγή μπαρ, χωρίς να προβλέπεται εξαίρεση για τη συνοδεία γονέα. Μάλιστα, ανάλογα με την άδεια και τον τρόπο λειτουργίας τους, στη συγκεκριμένη απαγόρευση μπορούν να εμπίπτουν και χώροι που φιλοξενούν συναυλίες.
Προσέξτε τώρα το παράλογο.
Ένας πατέρας θέλει να πάρει το παιδί του να ακούσουν μαζί έναν καλλιτέχνη. Να περάσουν ένα όμορφο βράδυ, να μοιραστούν μια μουσική εμπειρία. Δεν μπορεί. Όχι επειδή το παιδί θα πιει αλκοόλ, αλλά επειδή ο νόμος απαγορεύει την παρουσία του στον συγκεκριμένο χώρο.
Χαρακτηριστική η περίπτωση του γνωστού στιχουργού Οδυσσέα Ιωάννου, ο οποίος αποκάλυψε δημόσια ότι δεν μπορούσε να έχει τις δύο ανήλικες κόρες του στο VOX τα Χριστούγεννα, ακόμη κι αν συνοδεύονταν από τη μητέρα τους.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Άλλο πράγμα να προστατεύεις έναν ανήλικο από το αλκοόλ και άλλο να του απαγορεύεις να ακούσει ζωντανή μουσική.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι πρέπει να σερβίρεται αλκοόλ σε παιδιά. Το αντίθετο. Έλεγχοι αυστηροί, πρόστιμα, ευθύνες στις επιχειρήσεις και σε όποιον παρανομεί. Αλλά γιατί να πληρώνει το τίμημα ο ανήλικος που θέλει απλώς να παρακολουθήσει μια συναυλία μαζί με την οικογένειά του;
Το θέμα έχει φτάσει μέχρι τη Βουλή, με τη Νέα Αριστερά να ζητά επανεξέταση της νομοθεσίας και ειδικές προβλέψεις για την είσοδο ανηλίκων με γονική συνοδεία.
Γιατί, τελικά, η μουσική δεν είναι μόνο διασκέδαση. Είναι πολιτισμός, παιδεία, εμπειρία. Είναι ένας τρόπος να έρχονται κοντά οι γενιές.
Και το κράτος οφείλει να ξεχωρίζει την προστασία από την υπερβολή.
Δεν γίνεται να θεωρείς έναν 17χρονο αρκετά ώριμο για να αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα, αλλά όχι για να ακούσει τον αγαπημένο του τραγουδιστή, έχοντας δίπλα του τον ίδιο του τον πατέρα.
Κάπου έχει χαθεί το μέτρο. Και κάποιος πρέπει να το ξαναβρεί.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
