Τα ενοίκια ανεβαίνουν, οι μισθοί δεν φτάνουν και ο Έλληνας καλείται κάθε μήνα να κάνει τον ίδιο λογαριασμό. Πόσα θα δώσει στον ιδιοκτήτη, πόσα στη ΔΕΗ, πόσα στο σούπερ μάρκετ και, κυρίως, τι θα του μείνει για να ζήσει.
Γιατί, κακά τα ψέματα, το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο πόσο κοστίζει ένα σπίτι. Είναι πόσο κοστίζει να ζεις στην Ελλάδα!
Τα στοιχεία της Deloitte, που παρουσιάζει το TheTOC, είναι αποκαλυπτικά.
Στο κέντρο της Αθήνας, το μέσο ενοίκιο για ένα διαμέρισμα 70 τετραγωνικών μέτρων φτάνει τα 945 ευρώ τον μήνα. Στη Θεσσαλονίκη, για ένα αντίστοιχο σπίτι, διαμορφώνεται στα 644 ευρώ, ενώ στην Πάτρα στα 532 ευρώ.
Και μιλάμε για μέσες τιμές. Όχι για πολυτελείς κατοικίες με πισίνες και θέα στην Ακρόπολη.
Το ακόμη πιο εξοργιστικό; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που παρατίθενται στο δημοσίευμα, το 26% των ενοικιαστών στην Ελλάδα δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για τη στέγαση.
Δηλαδή, ένας στους τέσσερις ενοικιαστές δίνει ένα τεράστιο κομμάτι από όσα βγάζει μόνο και μόνο για να έχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι του.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.
Η Αθήνα είναι ακριβότερη σε ενοίκια από τη Βιέννη, όπου η αντίστοιχη μέση τιμή διαμορφώνεται στα 11,1 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, έναντι 13,5 ευρώ στην ελληνική πρωτεύουσα.
Την ίδια ώρα, σε πόλεις όπως η Βαρσοβία και η Βουδαπέστη, τα ενοίκια έχουν επίσης εκτοξευθεί.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Στην Ελλάδα οι τιμές προσπαθούν να γίνουν ευρωπαϊκές, αλλά η αγοραστική δύναμη παραμένει καθηλωμένη.
Και δεν το λέμε εμείς.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το δημοσίευμα, από το 2010 μέχρι το 2025 τα πραγματικά εισοδήματα στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 22,3%, όταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά αυξήθηκαν κατά 25,4%.
Ακόμη και την περίοδο 2017-2025, παρά τις ονομαστικές αυξήσεις των μισθών, η πραγματική αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού υποχώρησε κατά 6%, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ.
Και ύστερα ακούμε συνεχώς για αυξήσεις μισθών, ανάπτυξη, επενδύσεις και καλύτερες ημέρες.
Ωραία όλα αυτά.
Αλλά ανάπτυξη για ποιον; Για εκείνον που εισπράττει το ενοίκιο ή για εκείνον που παλεύει να το πληρώσει;
Γιατί όταν ένας εργαζόμενος χρειάζεται σχεδόν έναν ολόκληρο μισθό για ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, κάτι δεν πηγαίνει καλά.
Και το πρόβλημα δεν τελειώνει στην πρωτεύουσα. Στην Πάτρα, για παράδειγμα, τα 532 ευρώ μπορεί να φαίνονται λίγα μπροστά στα 945 της Αθήνας. Για έναν εργαζόμενο όμως που αμείβεται με 900 ή 1.000 ευρώ, είναι ένα τεράστιο ποσό.
Χώρια το ρεύμα, το νερό, τα κοινόχρηστα, τα τρόφιμα, τη βενζίνη.
Δεν μιλάμε πλέον για αποταμίευση. Ούτε για διακοπές και πολυτέλειες.
Μιλάμε για το αυτονόητο: να δουλεύεις και να μπορείς να ζεις αξιοπρεπώς.
Και όσο η συζήτηση περιορίζεται στο πόσο αυξήθηκαν οι μισθοί στα χαρτιά, χωρίς να εξετάζεται τι πραγματικά αγοράζουν αυτοί οι μισθοί, τόσο θα χάνουμε την ουσία.
Γιατί ο πολίτης δεν πληρώνει το ενοίκιό του με ποσοστά ανάπτυξης. Ούτε γεμίζει το ψυγείο του με οικονομικές ανακοινώσεις.
Με τα ευρώ που του μένουν στην τσέπη ζει. Και αυτά, για πάρα πολλούς, τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.
Ας το καταλάβουν λοιπόν και όσοι κυβερνούν.
Οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν στα ωραία οικονομικά διαγράμματα. Θα κριθούν στο ενοίκιο, στο σούπερ μάρκετ και στον λογαριασμό του ρεύματος.
Εκεί όπου ο Έλληνας δίνει καθημερινά τη δική του μάχη. Και προς το παρόν, βλέπει το κόστος ζωής να κερδίζει.
