Εδώ και δύο, τρία χρόνια, στο Tsipas Blog χτυπάμε καμπανάκι για τη νύχτα. Τα μαγαζιά δυσκολεύονται, ο κόσμος μετράει τα λεφτά του, τα έξοδα έχουν ανέβει και πολλά σχήματα στηρίζονται σε ένα δυνατό Σάββατο. Κι όμως, τα νυχτοκάματα συνεχίζουν να ανεβαίνουν, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στην αγορά.
Εύκολο είναι να δείχνεις μόνο τους καλλιτέχνες και να λες: «Αυτοί τα διέλυσαν όλα με όσα ζητούν». Ναι, οι απαιτήσεις τους έγιναν εξωφρενικές. Αλλά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια.
Το τέρας δεν μεγάλωσε μόνο του. Οι επιχειρηματίες το τάισαν, όταν αντί να βάλουν όρια μπήκαν σε έναν αγώνα επίδειξης: ποιος θα δώσει περισσότερα, ποιος θα αρπάξει το μεγαλύτερο όνομα, ποιος θα βγει από πάνω. Οι καλλιτέχνες ζητούσαν· οι επιχειρηματίες πλειοδοτούσαν. Και τώρα όλοι πληρώνουν τον λογαριασμό.
Ο ένας άκουγε πόσα ζητάει ένας καλλιτέχνης και έλεγε: «Τόσα θέλει; Εγώ θα δώσω περισσότερα». Όχι επειδή τα έβγαζε εύκολα το ταμείο. Αλλά για να τον πάρει εκείνος, να ακουστεί το δικό του όνομα, να δείξει ότι είναι πιο δυνατός από τον διπλανό. Να παίξει η πιάτσα το μαγαζί του και να πουν όλοι: «Αυτός έκανε τη μεγάλη κίνηση».
Κι έτσι άρχισε η κούρσα. Ο ένας ανέβαζε την προσφορά, ο άλλος ανέβαζε κι άλλο. Σαν τα κοκόρια, ο καθένας ήθελε να δείξει ότι είναι πιο μεγάλος από τον άλλον. Και όσο εκείνοι συναγωνίζονταν για το ποιος θα πληρώσει περισσότερα, το κόστος της νύχτας ξέφευγε από κάθε λογική.
Το παράδοξο είναι ότι την ευκαιρία να συζητήσουν την είχαν.
Ήρθε ο COVID, έκλεισαν τα μαγαζιά και ο Σύλλογος προσπάθησε να ξανασταθεί, να μαζευτούν οι επιχειρηματίες και να καθίσουν όλοι στο ίδιο τραπέζι. Έγιναν μία, δύο συναντήσεις. Ειπώθηκαν κάποια πράγματα. Όμως η συζήτηση έμεινε στη θεωρία. Δεν έγινε πράξη, δεν άλλαξε η νοοτροπία, δεν μπήκε φρένο στην κόντρα.
Και μόλις έφυγε ο COVID και άνοιξαν ξανά τα μαγαζιά, όλα γύρισαν στα παλιά. Ο ένας πήγαινε κόντρα στον άλλον. Αντί να δουν ότι είχαν κοινά προβλήματα και ότι η αγορά δεν άντεχε άλλο αυτή την πλειοδοσία, συνέχισαν το ίδιο έργο: «Να τον πάρω εγώ. Να δώσω εγώ περισσότερα. Να ακουστεί το δικό μου μαγαζί».
Εκεί βρίσκεται η ουσία. Δεν κάθισαν πραγματικά να βρουν έναν τρόπο να λειτουργεί η αγορά με πιο λογικούς όρους. Δεν έβαλαν κάτω τα δεδομένα, τα έξοδα και τις αντοχές των μαγαζιών. Δεν προσπάθησαν να σταματήσουν την κόντρα που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Προτίμησαν να μετράνε ποιος κέρδισε τον καλλιτέχνη και ποιος πήρε την καλύτερη θέση στην πιάτσα.
Κι όταν τα έσοδα δεν ακολουθούν τα έξοδα, κάποια στιγμή ο λογαριασμός σκάει. Γιατί δεν υπάρχουν μόνο τα νυχτοκάματα. Υπάρχουν ενοίκια, εργαζόμενοι, προμηθευτές, λειτουργικά έξοδα, ΕΦΚΑ, ΦΠΑ και υποχρεώσεις προς το κράτος. Το μαγαζί μπορεί να κάνει θόρυβο ένα βράδυ, αλλά αν τα νούμερα δεν βγαίνουν, η βιτρίνα δεν το σώζει.
Αν οι επιχειρηματίες είχαν αφήσει στην άκρη τον εγωισμό και την ανάγκη να βγει ο ένας πάνω από τον άλλον, ίσως σήμερα να είχαν μείνει περισσότερα χρήματα για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Ίσως να μην είχαν φτάσει στο σημείο να κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με τόσο βαριές συνέπειες. Δεν είναι ότι μια συζήτηση θα έλυνε μαγικά όλα τα προβλήματα. Αλλά μια αγορά που δεν τρώει τις σάρκες της έχει τουλάχιστον περισσότερες πιθανότητες να σταθεί όρθια.
Οι καλλιτέχνες ζητούν. Οι επιχειρηματίες επιλέγουν αν θα δώσουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όμως εκείνοι που έκαναν την προσφορά να ανεβαίνει κάθε φορά για να μη χάσουν τον καλλιτέχνη από τον ανταγωνιστή τους, δεν μπορούν τώρα να κάνουν ότι δεν είχαν καμία συμμετοχή σε όσα συμβαίνουν.
Η νύχτα δεν έσκασε μόνη της. Οι επιχειρηματίες φούσκωσαν το τέρας με την κόντρα και την έπαρσή τους. Κι όταν ήρθε η ώρα να καθίσουν μαζί και να μιλήσουν σοβαρά, έμειναν στα λόγια. Μετά άνοιξαν τα μαγαζιά και ξανάρχισαν τα ίδια.
Τώρα η νύχτα πληρώνει τον λογαριασμό. …
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
