Οι τελευταίες υποθέσεις φοροδιαφυγής, με συλλήψεις γνωστών επιχειρηματιών από τη νύχτα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, έχουν και μια άλλη ανάγνωση. Πέρα από τα εκατομμύρια, τα ΑΦΜ, τις εταιρείες και τις δικογραφίες.
Την απληστία. Την έπαρση. Αυτή την ακατανίκητη ανάγκη ορισμένων να θέλουν συνεχώς περισσότερα.
Έχεις ένα μαγαζί. Πηγαίνει καλά. Ανοίγεις δεύτερο. Πετυχαίνει κι αυτό. Βγάζεις χρήματα, ζεις καλά, έχεις καταφέρει κάτι που άλλοι παλεύουν μια ζωή να πετύχουν.
Αλλά δεν σου φτάνει.
Θέλεις τρίτο. Τέταρτο. Πέμπτο. Δέκατο. Δέκατο πέμπτο.
Και κάπου εκεί, από επιχειρηματίας που ελέγχει τη δουλειά του, κινδυνεύεις να γίνεις αιχμάλωτος της ίδιας σου της αυτοκρατορίας.
Περισσότερα μαγαζιά, περισσότερες εταιρείες, περισσότερα ΑΦΜ, περισσότεροι διαχειριστές, δικηγόροι, λογιστές. Ένα ολόκληρο σύστημα που γίνεται ολοένα πιο σύνθετο και δύσκολο να ελεγχθεί.
Φυσικά, δεν είναι παράνομο να έχει κάποιος δεκαπέντε μαγαζιά. Ούτε η επιχειρηματική ανάπτυξη αποτελεί από μόνη της ένδειξη φοροδιαφυγής.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η δίψα για επέκταση ξεπερνά τη δυνατότητα σωστής διαχείρισης. Και ακόμη περισσότερο όταν, αντί για καθαρές λύσεις, κάποιοι καταφεύγουν σε εικονικά σχήματα, παρένθετα πρόσωπα και πρακτικές που παραβιάζουν τον νόμο.
Και εδώ γεννιέται ένα πολύ απλό ερώτημα: Ρε φίλε, έχεις δύο μαγαζιά, βγάζεις το μεροκάματό σου και με το παραπάνω. Τι τα θέλεις τα δεκαπέντε;
Γιατί δεν είναι πάντα θέμα χρημάτων.
Είναι και θέμα εγωισμού. Να λες ότι έχεις τα περισσότερα. Ότι ελέγχεις τη μισή νύχτα. Ότι κανείς δεν μπορεί να σε φτάσει. Ότι όπου υπάρχει ένα καλό μαγαζί, πρέπει να έχεις κι εσύ συμμετοχή.
Και όσο μεγαλώνει η επιρροή, τόσο μεγαλώνει πολλές φορές και η ψευδαίσθηση ότι είσαι άτρωτος.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν λειτουργεί έτσι.
Οι πρόσφατες έρευνες των αρχών δείχνουν πόσο σοβαρές μπορούν να γίνουν οι συνέπειες όταν εξετάζονται πολύπλοκα επιχειρηματικά δίκτυα και καταγγελλόμενες παράνομες πρακτικές. Το αν και ποιοι έχουν διαπράξει αδικήματα θα το κρίνει η Δικαιοσύνη.
Αλλά το μάθημα για την αγορά είναι ήδη μπροστά μας.
Δεν είναι επιτυχία να ανοίγεις συνεχώς μαγαζιά, αν στο τέλος δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Δεν είναι δύναμη να έχεις δεκάδες εταιρείες, αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει μέσα σε καθεμία. Και δεν είναι εξυπνάδα να μεγαλώνεις με οποιοδήποτε κόστος.
Γιατί μαζί με τα μαγαζιά μεγαλώνουν οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες και οι άνθρωποι που εξαρτώνται από τις αποφάσεις σου.
Και αν κάτι πάει στραβά, δεν κινδυνεύεις μόνο εσύ. Κινδυνεύουν εργαζόμενοι, συνεργάτες, προμηθευτές και οικογένειες ολόκληρες.
Η νύχτα έχει δει πολλούς να ανεβαίνουν πολύ ψηλά. Και αρκετούς να μην καταλαβαίνουν πότε πρέπει να σταματήσουν.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο επιχειρηματικό προσόν να μην είναι να ξέρεις πώς θα ανοίξεις το επόμενο μαγαζί.
Αλλά να ξέρεις πότε δεν χρειάζεται να ανοίξεις άλλο.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τι αξία έχει να λες ότι έχεις δεκαπέντε μαγαζιά, αν έχεις χάσει τον ύπνο σου, την ηρεμία σου και τον έλεγχο της ίδιας σου της ζωής;
Καλύτερα δύο μαγαζιά που τα ελέγχεις, παρά δεκαπέντε που σε ελέγχουν.
