Εκατό εκατομμύρια ευρώ! Τόσο φέρεται να αγγίζει η υπόθεση φοροδιαφυγής για την οποία συνελήφθη ο Άγγελος Γιαννακόπουλος, σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Υπόθεση-μαμούθ. Εννοείται πως θα τη γράψουμε. Το ποσό από μόνο του ζαλίζει. Να ερευνηθούν τα πάντα και, αν αποδειχθούν ποινικές ευθύνες, να αποδοθούν. Χωρίς την παραμικρή έκπτωση.
Αλλά γιατί, μαζί με τη σημερινή υπόθεση, επιστρέφει στα ρεπορτάζ και το trafficking;
Ο αναγνώστης πληροφορείται για τη φερόμενη φοροδιαφυγή. Λίγο παρακάτω διαβάζει ότι ο ίδιος επιχειρηματίας είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν και για trafficking.
Και αρχίζει να συμπληρώνει το παζλ. Να σχηματίζει μια εικόνα για τον άνθρωπο. Να συνδέει στο μυαλό του γεγονότα που δεν αποτελούν απαραίτητα μέρος της ίδιας ιστορίας.
Μόνο που η λέξη «trafficking» είναι βαριά. Πολύ βαριά. Και πολλές φορές αρκεί για να μείνει η κατηγορία, ακόμη κι όταν η δικαστική εξέλιξη λέει κάτι διαφορετικό.
Σύμφωνα με παλαιότερα δημοσιεύματα, το 2015 ο Γιαννακόπουλος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε κάθειρξη δέκα ετών και έξι μηνών και άσκησε έφεση. Το 2018, σε διαφορετική αλλά συναφή υπόθεση, αθωώθηκε ομόφωνα μαζί με ακόμη 19 κατηγορουμένους.
Πρόκειται για δύο ξεχωριστές δικαστικές διαδικασίες. Η αθώωση του 2018 δεν ανέτρεψε αυτομάτως την πρωτόδικη καταδίκη του 2015, για την τελική εφετειακή έκβαση της οποίας απαιτείται ξεχωριστή επιβεβαίωση.
Και εδώ είναι που η δημοσιογραφία οφείλει να προσέχει περισσότερο.
Δεν είναι το ίδιο να γράφεις ότι κάποιος κατηγορήθηκε, ότι καταδικάστηκε πρωτόδικα ή ότι αθωώθηκε. Κάθε λέξη έχει διαφορετική βαρύτητα.
Όταν, λοιπόν, επαναφέρουμε μια παλιά κατηγορία, έχουμε υποχρέωση να εξηγούμε και τι ακριβώς αποφάσισε η Δικαιοσύνη γι’ αυτήν.
Διαφορετικά, ο κόσμος μπορεί να συγκρατήσει μόνο το πιο βαρύ κομμάτι της ιστορίας. Να ακούσει «trafficking» και να θεωρήσει ότι πρόκειται για αποδεδειγμένη πράξη, ακόμη και σε σχέση με κατηγορίες για τις οποίες υπήρξε αθώωση.
Και κάπως έτσι η κατηγορία γίνεται μέρος του προφίλ, ενώ η αθώωση χάνεται στις λεπτομέρειες.
Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να αποκρύπτεται το δικαστικό παρελθόν οποιουδήποτε. Ούτε ότι μια αθωωτική απόφαση σε μία υπόθεση σβήνει όσα έχουν συμβεί σε κάποια άλλη.
Το ερώτημα είναι αν η αναφορά στο παρελθόν βοηθά πραγματικά τον αναγνώστη να καταλάβει τη σημερινή είδηση ή απλώς προσθέτει ακόμη μία αρνητική εντύπωση.
Γιατί η νέα υπόθεση είναι εξαιρετικά σοβαρή από μόνη της. Δεν χρειάζεται να δανειστεί βάρος από παλιές δικογραφίες.
Τα 100 εκατομμύρια ευρώ είναι αρκετά για να προκαλέσουν σεισμό. Δεν χρειάζεται να επιστρατεύσουμε και το trafficking για να γίνει μεγαλύτερος ο θόρυβος.
Και αναρωτιέμαι: Όταν η Δικαιοσύνη έχει αθωώσει κάποιον για συγκεκριμένες κατηγορίες, γιατί αυτές πρέπει να επιστρέφουν κάθε φορά που το όνομά του βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα;
Τι ακριβώς προσθέτουν στη σημερινή είδηση; Ενημέρωση ή εντυπώσεις;
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
