Το «Χωριάτικο» στα πρωτοσέλιδα. Η Pizza Fan στα δελτία ειδήσεων. Μεγάλες υποθέσεις, γνωστά ονόματα, επιχειρηματίες, εκατομμύρια ευρώ, συλλήψεις, έρευνες και τηλεοπτικά παράθυρα που παίρνουν φωτιά.
Κανάλια, εφημερίδες, ενημερωτικά sites, ραδιόφωνα. Παντού η ίδια εικόνα. Το κράτος κυνηγάει τα μεγάλα ψάρια. Και η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να προβάλλει τις επιτυχίες των ελεγκτικών μηχανισμών.
Και πολύ καλά κάνει!
Γιατί να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η φοροδιαφυγή δεν είναι μαγκιά. Δεν είναι επιχειρηματική εξυπνάδα. Είναι χρήματα που δεν καταλήγουν στα δημόσια ταμεία. Είναι χρήματα που στερείται το κράτος και, κατ’ επέκταση, ο Έλληνας φορολογούμενος.
Λιγότερα έσοδα σημαίνουν λιγότερες δυνατότητες για νοσοκομεία, σχολεία, υποδομές, κοινωνική πολιτική. Και όταν ο ένας δεν πληρώνει αυτά που οφείλει, το βάρος καταλήγει να πέφτει στους υπόλοιπους.
Εφόσον, λοιπόν, αποδειχθούν οι κατηγορίες, να εφαρμοστεί ο νόμος. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς προστατευόμενους, χωρίς μεγάλα και μικρά ονόματα.
Μόνο που εδώ αρχίζει η άλλη κουβέντα. Εκείνη που δεν βολεύει τόσο την κυβερνητική επικοινωνία.
Γιατί, κύριοι της κυβέρνησης, επειδή οι Αρχές εξάρθρωσαν ένα κύκλωμα φοροδιαφυγής, τι ακριβώς άλλαξε στην καθημερινότητα του Έλληνα;
Έπεσε το ενοίκιο;
Μίκρυνε ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ;
Φτήνυνε η βενζίνη;
Μπορεί ξαφνικά ένα νέο ζευγάρι να νοικιάσει σπίτι χωρίς να χρειάζεται δύο μισθούς;
Μπορεί ο πατέρας που ζει στην επαρχία να στείλει το παιδί του να σπουδάσει στην Πάτρα, στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη χωρίς να ματώνει οικονομικά κάθε μήνα;
Όχι. Τίποτα από αυτά δεν λύθηκε επειδή πέρασαν χειροπέδες σε κάποιους επιχειρηματίες.
Και αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουν εκείνοι που κυβερνούν.
Ο άνθρωπος που ζει με 900 και 1.000 ευρώ δεν έχει την πολυτέλεια να πανηγυρίζει κάθε βράδυ μπροστά στην τηλεόραση επειδή πιάστηκε ακόμη ένα μεγάλο ψάρι.
Θέλει να ξέρει αν θα του μείνουν χρήματα στις 25 του μήνα.
Ο φοιτητής δεν ενδιαφέρεται μόνο για το πόσα εκατομμύρια εντόπισαν οι ελεγκτές. Θέλει να ξέρει γιατί μια γκαρσονιέρα κοστίζει μια περιουσία.
Ο επαγγελματίας που γεμίζει το ρεζερβουάρ για να πάει στη δουλειά του δεν ζει από τις ανακοινώσεις για τις συλλήψεις. Πληρώνει στο πρατήριο. Και πληρώνει ακριβά.
Η μάνα που μπαίνει στο σούπερ μάρκετ με πενήντα ευρώ και βγαίνει με δύο σακούλες δεν χορταίνει από τις κυβερνητικές δηλώσεις περί πάταξης της φοροδιαφυγής.
Αυτή είναι η πραγματική οικονομία. Όχι εκείνη των τηλεοπτικών παραθύρων. Εκείνη της τσέπης.
Και δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό το πρόβλημα.
Από τη Γαλλία και την Ιταλία μέχρι το Βέλγιο και τη Σερβία, οι κοινωνικές αντιδράσεις, οι κινητοποιήσεις και η οργή της νέας γενιάς στέλνουν ένα μήνυμα που καμία κυβέρνηση δεν δικαιούται να αγνοεί.
Οι νέοι ζητούν προοπτική. Στέγη. Αξιοπρεπείς αποδοχές. Μια ζωή που να μπορούν να τη χτίσουν χωρίς να εξαρτώνται οικονομικά από τους γονείς τους μέχρι τα σαράντα.
Και όσο αυτά παραμένουν άλυτα, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στην εξουσία και την κοινωνία.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, καλά κάνει και μιλάει για τα μεγάλα ψάρια. Καλά κάνει και παρουσιάζει τις επιτυχίες της ΑΑΔΕ και των διωκτικών Αρχών.
Αλλά να μη μπερδεύουμε τις συλλήψεις με τη λύση των προβλημάτων.
Η πάταξη της φοροδιαφυγής είναι υποχρέωση του κράτους. Δεν είναι χάρη προς τον πολίτη. Ούτε μπορεί να χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο μιας οικονομικής πολιτικής που πρέπει να βελτιώνει τη ζωή του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας ο Έλληνας δεν θα κρίνει την κυβέρνηση από το πόσους επιχειρηματίες είδε με χειροπέδες στις ειδήσεις.
Θα την κρίνει από το αν μπορεί να πληρώσει το σπίτι του, να γεμίσει το ψυγείο του, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να ζήσει χωρίς να μετράει κάθε ευρώ.
Πιάσατε, λοιπόν, τα μεγάλα ψάρια. Μπράβο σας.
Τώρα κάντε και κάτι για εκείνους που δεν έχουν ούτε τα λεφτά να αγοράσουν ψάρι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
