Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει επιβιώσει από πολιτικές κρίσεις, πολέμους, μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τους θεσμούς. Έχει δει αντιπάλους να έρχονται και να φεύγουν. Έχει χάσει την εξουσία και έχει επιστρέψει. Αυτή τη φορά, όμως, απέναντί του βρίσκεται ένας άνθρωπος που γνωρίζει πολύ καλά τον στρατό, την ασφάλεια και το πραγματικό κόστος του πολέμου.
Ο πρώην αρχηγός των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, Γκάντι Άιζενκοτ.
Ένας στρατηγός που έχασε τον γιο του στη Γάζα και πλέον διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, αμφισβητώντας ευθέως τον μακροβιότερο πρωθυπουργό στην ιστορία του Ισραήλ.
Το μεγάλο παιχνίδι, ωστόσο, δεν τελειώνει στην πρώτη θέση. Αρχίζει από τον αριθμό 61.
Τόσες έδρες απαιτούνται στην Κνεσέτ, το κοινοβούλιο των 120 εδρών, για να στηριχθεί μια κυβέρνηση. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για όλους.
Ακόμη κι αν ο Νετανιάχου διατηρήσει ισχυρή εκλογική παρουσία, χρειάζεται συμμάχους. Ακόμη κι αν ο Άιζενκοτ τον ξεπεράσει σε έδρες, δεν σημαίνει ότι θα γίνει πρωθυπουργός.
Η αριθμητική των συμμαχιών μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερη από την πρωτιά.
Στη μέση βρίσκονται οι ακροδεξιοί, οι υπερορθόδοξοι, τα αραβικά κόμματα και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, στην οποία αρκετοί αρχηγοί έχουν τις δικές τους φιλοδοξίες.
Και πάνω από την κάλπη κρέμεται η βαριά σκιά της 7ης Οκτωβρίου 2023.
Η επίθεση της Χαμάς, οι νεκροί, οι όμηροι, ο πόλεμος στη Γάζα και τα ανοιχτά μέτωπα στη Μέση Ανατολή έχουν αλλάξει την ισραηλινή κοινωνία. Η ασφάλεια παραμένει κυρίαρχο ζήτημα, αλλά δεν είναι το μοναδικό.
Γιατί υπάρχει και η άλλη πραγματικότητα. Η ακρίβεια, η κατοικία, η οικονομική πίεση και οι έφεδροι που καλούνται να υπηρετούν ξανά και ξανά, την ώρα που η στρατιωτική θητεία των υπερορθόδοξων εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις.
Και υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα: Τι πραγματικά θα αλλάξει στο Ισραήλ χωρίς τον Νετανιάχου;
Ο Άιζενκοτ δεν εκπροσωπεί μια ριζική ανατροπή στην πολιτική απέναντι στους Παλαιστινίους. Έχει και ο ίδιος απορρίψει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Οι διαφορές αφορούν επίσης τη διακυβέρνηση, τους θεσμούς, τις συμμαχίες και τη διαχείριση των συγκρούσεων.
Επομένως, η αποχώρηση ενός προσώπου δεν συνεπάγεται αυτομάτως αλλαγή ολόκληρης της στρατηγικής μιας χώρας.
Το Ισραήλ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη πολιτική εξίσωση. Και το ενδεχόμενο να μην προκύψει καθαρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία αφήνει ανοιχτή την πόρτα για σκληρές διαπραγματεύσεις, αδιέξοδο ή νέα προσφυγή στις κάλπες.
Γιατί άλλο πράγμα να κερδίζεις ψήφους. Άλλο να μαζεύεις 61 βουλευτές. Και άλλο να μπορείς να κυβερνήσεις μια χώρα με τόσα ανοιχτά μέτωπα.
